ပဏာမအစည္းအေဝး
ေနရာ။ ။ ငေပါေဂဟာ
အခ်ိန္။ ။ ညီအကို မသိတသိအခ်ိန္
အေၾကာင္းအရာ။ ။ ငေပါမ်ားေဂဟာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနား
တက္ေရာက္သူမ်ား။ ။ ငေပါမ်ား
အစည္းအေဝး မွတ္တမ္းယူသူ။ ေပါၿငိမ္
ပ်ံဝံ။ ။ အားလံုးပဲ မဂၤလာပါခင္ညာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ငေပါမ်ား ေဂဟာဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ အခုဆိုရင္ အသာဖယ္ထားလို႔ မရတဲ့ ႏွစ္ခါလည္သားေလး ဘဝကို ေရာက္ရွိလို႔ လာတာ လူခ်ီးျမင္းမ်ား အားလံုး အသိပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ငေပါမ်ားေဂဟာႀကီးဟာ အခုဆိုရင္ ေပါျခင္းေတြတိုးပြားလို႔ ငေပါသတင္း ငေပါခ်င္းေဆာင္လို႔ သိပ္မၾကာေသးခင္က အကယ္ဒမီဆုႀကီးကိုေတာင္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဆြတ္ခူးခဲ့တာ အားလံုးအသိပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တက္ေရာက္လာသူမ်ား။ ။ သိရင္လည္း ဘာလို႔ ထပ္ေျပာေနတာလဲ။ အခ်ိန္ကုန္တယ္ကြာ။
နာယကဂ်ီး။ ။ အားလံုးတိတ္စမ္း... !!!!
ေဝ... ဝူ...
နာယကဂ်ီးေအာ္သံအဆံုးမွာပဲ ေပါင္ခ်ိန္ကားထဲကလို “ေဝ... ဝူ...” အသံႀကီးထြက္လာၿပီး အားလံုးတိတ္သြားသည္။
ပ်ံဝံ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ အားလံုးသိၾကသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခု ဆိုရင္ ၂ ႏွစ္ျပည့္လာၿပီ ျဖစ္တဲ့ ငေပါမ်ား ေဂဟာအတြက္ အခမ္းအနားတစ္ခု စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပဖို႔အတြက္ အခုလို အစည္းအေဝးဖိတ္ေခၚရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖိတ္စာထဲမွာလည္း ပါေတာ့ အားလံုးလည္း သိၿပီး ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုလို အစည္းအေဝးႀကီးမွာ...
တက္ေရာက္လာသူမ်ား။ ။ ဟာ... တယ္ေလရွည္တဲ့ ပ်ံဝံပဲ... ေျပာစရာမရွိလည္း ဆင္းကြာ၊
တက္ေရာက္လာသူမ်ား။ ။ ေအး... ဟုတ္တယ္။ အက္ေၾကာင္းထပ္ ဓာတ္ျပားဖြင့္မေနနဲ႔၊ ဆင္းဆင္း...
ဆင္းကြ၊ ဆင္းကြ၊ ပ်ံဝံ ဆင္းကြ။။။
နာယကဂ်ီး။ ။ အားလံုးတိတ္စမ္း... !!!!
ေဝ... ဝူ...
နာယကဂ်ီး။ ။ ပ်ံဝံ... နင္ဆင္းခဲ့ေတာ့။ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ငါတက္ေျပာမယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပံုႀကီးတကားကားနဲ႔ ပ်ံဝံလည္း ဟန္လုပ္ခ်ိန္မရဘဲ ဆင္းလာရေတာ့တယ္။ နာယကဂ်ီးက စင္ေပၚတက္ခါနီး သူ႔ေခါင္းကို ေဒါက္ခဲနဲ လွမ္းေခါက္ၿပီး တက္သြားသည္။
နာယကဂ်ီး။ ။ ငေပါမ်ားအားလံုး မဂၤလာပါ။
တက္ေရာက္လာသူမ်ား။ ။ မကလာပင္...
နာယကဂ်ီး။ ။ အခုလို အေဝးအစည္းမဟုတ္ဘဲ အစည္းအေဝးျဖစ္ေအာင္ စံုညီစြာနဲ႔ တက္ေရာက္လာတဲ့ ငေပါမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ အခမ္းအနားကို ခမ္းနား၊ ဆန္းျပားသြားေအာင္... ဝမ္းသြား... အဲ… သီးခံပါရွင္။ ခမ္းခမ္းနားနား ျဖစ္ေအာင္ ျပဇာတ္ကရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာရၾကပါသလဲ။
တက္ေရာက္လာသူမ်ား။ ။ ေကာင္းပါတယ္၊ ေကာင္းပါတယ္။ ေထာက္ခံပါတယ္၊ ေခါက္တံပါတယ္။။။
နာယကဂ်ီး။ ။ ခုလို အားလံုးသေဘာတူတဲ့အတြက္ ျပဇာတ္ကဖို႔ စဥ္းစားၾကပါမယ္။ ျပဇာတ္အတြက္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္အိမ္ေတြကို အားလံုးက တာဝန္ယူၿပီး ကိုယ္ႏိုင္ရာက႑ကေန တာဝန္ယူၾကပါလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ေပါၿငိမ္။ ။ ေရးတာက ဟုတ္ပါၿပီ။ ဘယ္လို ကၾကမွာလဲ ဇာတ္လမ္းက ဘာအေၾကာင္း ေရးရမွာလဲဗ်။
နာယကဂ်ီး။ ။ အေၾကာင္းအရာက ဒီလိုပါ။ ခုဆို ငေပါေဂဟာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ၿပီဆိုေတာ့ ငေပါေဂဟာရဲ႕ သမိုင္းကို ျပဇာတ္ကရမွာေပါ့...။
ေပါၿငိမ္။ ။ သမိုင္း... ဟုတ္လား၊ သမိုင္းဆိုရင္ ပ်င္းစရာႀကီးေပါ့ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဇာတ္အိမ္ေတြ၊ ဖရိန္ေတြခ်မွာလဲဗ်။ ခုေခတ္က အက္ရွင္တို႔၊ ႐ိုမန္းတစ္တို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဟာ္ရာ ဆိုလည္း မဆိုးေသးပါဘူးဗ်ာ။
နာယကဂ်ီး။ ။ တယ္။ ငေပါျဖစ္ၿပီး ဒံုးေဝးလိုက္တာ။ တို႔ငေပါေတြကိုပဲ အခ်ာပင္ မွတ္ေနလား ေပါၿငိမ္။ ဘယ္လို လုပ္ တကၠသိုလ္ ဝင္တန္းေအာင္ခဲ့တာလဲကြယ္၊ သမိုင္းဆိုတာ ေမ့ထားအပ္တဲ့ အရာဟုတ္ဘူးေလ။
ေပါၿငိမ္။ ။ သိဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔က သင္ခ်င္လို႔ သင္ခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး။ သိပ္လည္း စိတ္ပါတာ မဟုတ္ဘူး။
နာယကဂ်ီး။ ။ ကဲကဲ။။။ မသိေတာ့လည္း ေျပာျပရမွာေပါ့... အားလံုးေသခ်ာနားေထာင္ၾက... ခုေျပာသြားတဲ့ ဇာတ္လမ္း ဖရိန္ကို အေျခခံၿပီး ကၾကတာေပါ့ကြယ္။ အဲ တစ္ခုေတာ့ ေျပာမယ္။ နာယကဂ်ီးေရးတဲ့ သမိုင္းလို႔ေတာ့ မမွတ္ပါနဲ႔။ သမိုင္းလို႔ပဲ မွတ္ပါ။
ေပါၿငိမ္။ ။ ဟုတ္ပါၿပီ။ သူလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ၿပီးမွ ေခါင္းေရွာင္ဦးမယ္ေပါ့...။
နာယကဂ်ီး။ ။ ကဲ... ကဲ၊ ေသခ်ာနားေထာင္ၾက ကေလးတို႔... အဲ... ငေပါတို႔။ တို႔ ငေပါေတြဟာ အခ်ာပင္ေတြ ဟုတ္ဘူးကြဲ႕၊ မ်ိဳးနဲ႔႐ိုးနဲ႔၊ ငေပါဇာတိနဲ႔ လာခဲ့တဲ့ သူေတြေပါ့။ တို႔ငေပါ ဘိုးဘြားေတြဟာ ေပါခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ထက္သန္စြာနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ ငေပါမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္ငေပါရာေတြကို ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကတယ္ေလ။
ဒီလို ကိုယ့္ေပါကိုယ့္လမ္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့တို႔ ေဂဟာကို နယ္ခ်ဲ႕ လူတည္ေတြက က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ လာခဲ့တယ္ေလ။ သူ႔ကၽြန္ဘဝေအာက္မွာ သူ႔ဆန္စားလို႔ သူ႔စပါလံုးေကာက္ေပးခဲ့ရတဲ့ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ေလ။ ငေပါစာေပ၊ ေပါမႈ၊ ေပါရာေတြကိုလည္း သင္ၾကားခြင့္ ေကာင္းေကာင္း မရခဲ့ၾကဘူးေပါ့ကြယ္။
ဒီလို လူတည္ေတြရဲ႕ ကၽြန္သေဘာက္ ဘဝေအာက္မွ ေနရတာကို နည္းနည္းမွ မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့ ေပါခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္တဲ့ တို႔ ငေပါဘိုးဘြားေတြဟာ အဲဒီလူတည္ေတြကို လက္နက္ေတြ၊ လက္ျဖဴေတြ ကိုင္ၿပီး ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ေပါသြပ္ေရးႀကီးကို ရရွိၿပီး တို႔ ငေပါေဂဟာႀကီး ဆိုၿပီး ျဖစ္တည္လာတာေပါ့။
သဘာငတိ။ ။ ဟုတ္ပါၿပီေလ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လို ကရမွာလဲ။ အဲဒီလို ေပါေတာေတာ သမိုင္းႀကီးကို...
နာယကဂ်ီး။ ။ တယ္၊ တယ္ခက္တာပဲ။ ခုနက ေျပာျပတာက အၾကမ္းဖ်င္းေလ၊ ျခံဳၿပီး ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျပဇာတ္ကို ၃ ပိုင္းခြဲၿပီး ကလို႔ ရမယ္။
- ကိုယ့္ေပါကိုယ့္လမ္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ကာလရယ္
- လူတည္ေတြရဲ႕ သူ႔ကၽြန္ဘဝေအာက္မွာ ေနရတဲ့ ဘဝရယ္
- ေပါသြပ္ေရးႀကီး ရရွိတဲ့ ကာလဆိုၿပီး သံုးခုေပါ့။
အဲဒီ သံုးပိုင္းမွာမွ ခုနက ေပါၿငိမ္ ေျပာသြားသလို... အက္ရွင္ေတြ၊ ႐ိုမန္းတစ္ေတြ၊ ေဟာ္ရာေတြ လုပ္ၾကတာေပါ့ေလ။။။
ေပါညီ။ ။ ေဟာ္ရာဆိုေတာ့ ဟိုဟာ၊ ဒီဟာ ျဖတ္တာေတြ ပါမွာေပါ့ေနာ္၊ ညီက ေၾကာက္တတ္လို႔ပါ။
ေပါဂ်ယ္။ ။ ဟ၊ ႐ိုက္မွေတာ့ သ႑ာန္လုပ္ သ႐ုပ္တူရေတာ့မွာေပါ့။
ေပါညီ။ ။ ၾဘား၊ ၾဘား... ဒါဆိုရင္ ေပါညီကို သရဲေပးလုပ္...
ေပါဂ်ယ္။ ။ ေအာင္မယ္၊ ေတာ္ေတာ္ တရားတယ္၊ ရမလား၊ ဇာတ္လမ္းအရ က်ရာေနရာ နင္ကရမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့... သရဲျဖစ္ခ်င္ရင္ ကားတိုက္ခံရတဲ့ အခန္းတို႔၊ ဆယ္ထပ္တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်တာတို႔ နင္အရင္ လုပ္ရမွာေလ... လုပ္မွာလား။
နာယကဂ်ီး။ ။ ကဲ၊ ကဲ။။။ ေတာ္ၾကပါေလ။။ ေပါၿငိမ္ေမးတဲ့ ဇာတ္လမ္း ဖရိန္ကို ရၿပီေလ...။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူေတြက မင္းသားလုပ္ၾကမယ္။ ဘယ္သူေတြက မင္းသမီး လုပ္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကင္မရာမန္းေတြ၊ ဗီဒီယို မွတ္တမ္းတင္မယ့္ သူေတြက ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကမွာလဲ။ ဇာတ္ရံေတြ၊ ဇာတ္ပို႔ေတြ၊ ဇာတ္ေခါင္းေတာ့ ကြဲလို႔ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ဝိုင္းစဥ္းစားၾကဦးေလ။။။
ဗီလိန္။ ။ ဟာ... ဒါကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေရးၿပီးမွပဲ ပံုေပၚေတာ့မွာေပါ့ဗ်။
နာယကဂ်ီး။ ။ ဒါဆိုရင္လည္း လုပ္ၾက၊ ဇာတ္လမ္းကို အျမန္ေရးၾက၊ မနက္ျဖန္၊ သန္ဘက္ခါ အျမန္ဆံုး ေဂဟာမွာ လာတင္ၾက ဒါပဲ။ ေရဗူးေပါက္တာ မလိုခ်င္ဘူး။ အဲဒီဗူးထဲ အရက္ပါလာတာပဲ လိုခ်င္တယ္။ ဒါပဲ။
ေဝ... ဝူ...
ေျပာၿပီးတာနဲ႔ နာယကဂ်ီးမွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ အစည္းအေဝးခန္းမမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ပ်ံဝံက စင္ေပၚသို႔ ျပန္တက္လာေလသည္။
ပ်ံဝံ။ ။ အခုလို... နာယကဂ်ီးရဲ႕ အၾကံျပဳ ေျပာၾကားခ်က္ အၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ္က... အဲ...
နာယကဂ်ီး ထြက္သြားၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ က်န္ရွိေနေသာ ဝံႀကီးမ်ား အဖြဲ႕သားမ်ားလည္း အလွ်ိဳလွ်ိဳျဖင့္ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ လစ္ေျပးကုန္ၾကရာ စင္ေပၚတြင္ ပ်ံဝံတစ္ဦးတည္းသား ေငါင္ေတာင္ေတာင္ က်န္ရွိေတာ့သျဖင့္ ငေပါေဂဟာ ၂ႏွစ္ပတ္လည္ ပဏာမအစည္းအေဝးႀကီးကို လူမသိ၊ သူမသိ တိတ္ဆိတ္စြာ ပိတ္သိမ္း လိုက္ရပါေတာ့သည္။
ေလွ်ာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီး
ေပါၿငိမ္။
