တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ ကုန္စည္ဖလွယ္ နည္းပညာ

တေန႕သ၌ ကၽြန္ေတာ္ သဘာပတိသည္ ငေပါေဂဟာ၏ စည္ပင္ဝၿဖိဳးေနသည္ကုိ သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပ၍ ေဂဟာအတြင္းသို႕ round လွည့္ရန္ အလို႔ငွာ ရုပ္ဖ်က္ျခင္း အမႈကိစၥကို ေဂဟာအေက်ာ္အေမာ္ ဖိုးဂ်ယ္ျဖင့္ တိုင္ပင္ကာ ရုပ္ဖ်က္၏။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္လိုက္သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး က်န္ပါေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ စီးထားေသာ တရုတ္ျပည္ထုတ္ LV ကုိ ခၽြတ္က မေန႕က ဝယ္ထားေသာ ဖိနပ္ေတြထဲက ပံုအတံုးဆံုး LV ေျခညွပ္ဖိနပ္ကုိ ယူလိုက္သည္။ မည္သူမွ မမွတ္မိေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ဖိနပ္လဲ စီးကာ ရုပ္ဖ်က္လိုက္၏။ တြင္း၂ကို ငတိရုပ္ဖ်က္ထားေၾကာင္း မည္သူကုိမွ မေျပာရန္ ႀကိဳတင္ အမိန္႔ခ်ထားေလသည္။

သုိ႕ေသာ္ ညက အရက္မူးကာ ငတိကိုယ္တိုင္ မနက္ျဖန္ ရုပ္ဖ်က္ကာ round လွည့္မည့္အေၾကာင္းကုိ အာေပါင္ အာရင္း သန္သန္ျဖင့္ ေျပာထားေသာေၾကာင့္ အကုန္လံုး သိေနသည္ကုိ တြင္း၂က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပီး ငတိ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ " ဟုတ္ကဲ့ " ဟု ေျပာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဂဟာအတြင္းသို႕ လွည့္လည္ လမ္းသလား ၾက့ည္ရာ မိမိကုိ မည္သူမွ မမွတ္မိပဲ အံ့အားသင့္ေသာ မ်က္ႏွာေတြျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကေလသည္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ ရုပ္ဖ်က္တာ ပီျပင္လဲ ဟု ဖိုးဂ်ယ္က ျပားေနေသာ ရင္ကို ေကာ့ျပ၏ ေတာ္ေသးသည္ ဖိုးဂ်ယ္က ေဘာင္းဘီခၽြတ္ အဖြဲ႕ဝင္ မဟုတ္သျဖင့္ မေတာ္တေရာ္ေတြ မျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေဘးတြင္ တြင္း၂က ေဘာင္းဘီခၽြတ္ လိုက္ေသာေၾကာင့္ ဝတ္စရာ မရွိ၍ လန္ကြတ္တီေလးျဖင့္ ပါလာကာ "ငဂ်ယ္ သြားၾကစို႕ဗ်ာ " ဟု လက္တို႕မွ လွည့္ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ညတည္းက သူ႕အား ငဗီဟုေခၚရန္ ငတိအား ငဂ်ယ္ဟု ေခၚမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာထားေလသည္။

တြင္း၂သည္ မနက္မွ ငတိ မသိခင္ ပံ်ဝံဆီက ေတာင္းထားေသာ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ လမ္းျပေျမပံုကုိ စိတ္ထဲမွ ရြတ္ဖတ္ေနေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ၉၆၉၃ ျဖင့္ round လွည့္ေလရာ

ငတိက "ေဝ့ . . . ငဗီ ေရွ႔က တိုက္တတိုက္လံုးၾကီး မည္းေနပါ့လား ဟ . . . . ဘာျဖစ္တာတုန္း "

ထိုအခါ တြင္း၂ တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမႊးညင္းေတြထကုန္၏ ပါးစပ္မွလဲ " ေသၿပီ ဆရာ " စိတ္ထဲမွ ပံ်ဝံကုိ က်ိန္ဆဲေနေလသည္။ ဒင္း သတင္းမွား ေပးတာလား၊ သက္သက္ ေခ်ာက္ခ်တာလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ငါက်က္ထားတာပဲ မွားတာလား ဟ ေတြေဝေနစဥ္ ဒီေစ်းမီးေလာင္တာ မသိေအာင္ ေရွာင္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ တည ့္တည့္တိုးေနတယ္။

ထိုစဥ္ ငတိက " ဘာျဖစ္တာတုန္း ငဗီရ"
"ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး ငဂ်ယ္ရ အခုေခတ္က Emo ေခတ္ေလ ဒီေတာ့ တိုက္ေတြကုိလဲ Emo ဆန္ဆန္ျဖစ္ေအာင္
အမႈေရွာင္ နညက သူလိုခ်င္တယ္ဆုိလို႕ ေဆးသုတ္ခိုင္းထားတာ မိုက္တယ္ ဟုတ္. . . . ဟူး မျဖစ္ဘူး တေယာက္ေယာက္ကုိ ျမန္ျမန္ ေရာင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္"
ငတိက " ကဲေနာက္တေနရာ သြားတာေပါ့ " ထိုအခါမွ တြင္း၂ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္သည္။

"ဟ ငဗီေရ ေရွ႕က တိုက္က ပိုမိုက္တယ္ ဟ . . . . အေပၚ တထပ္ ႏွစ္ထပ္ေလာက္ပဲ မည္းေနတာ ရွိတ္ေျပးေနတဲ့ ပံုစံေလးကြ ဒါလဲ နည ဒီဇိုင္းပဲလား "

ငဗီ " ဟိုက္ "

ငတိ " ဒီတိုက္ေတာ့ ငါ ယူမယ္ကြာ ဘယ္သူမွ မသိေစနဲ႔ဦး မင္းလိုခ်င္ရင္လဲ နညကုိ တလံုးေလာက္ ဒီဇီုင္း လုပ္ခိုင္းေပါ့"
ငဗီ " ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ "
ငတိ " ေမာၿပီကြာ ေရခဲေရ ဝယ္ေသာက္ရေအာင္"

ငဗီ " ေကာင္းသားပဲ ငဂ်ယ္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရင္ေတြ ပူေနတာ "
ငတိ "ေရခဲေရ ၁ ခြက္ေလာက္"

ငဗီ "အာာာ ငဂ်ယ္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေရဆာတယ္ေလဗ်ာ "

ငတိ "ေအးေလ တေယာက္ တဝက္ေသာက္မယ္ေလကြာ . . . တခြက္ ဘယ္ေလာက္လဲ "

ေရခဲေရသည္ " ၄၀၀၀ပါ "

ငတိ " ကဲေရာ့ ၅၀၀၀ တန္ "

ေရခဲေရသည္ " ေရာ့ tissue ယူသြား အမ္းစရာ ၁၀၀၀ တန္ မရွိလို႕"
အျပန္လမ္းတြင္ သူေတာင္းစား တေယာက္က " တနား က်ပါ ခင္ဂ်ာ မယားႀကီး ျပဳျပင္ဖို႕နဲ႔ မယားငယ္ နားကပ္ဖိုးေလးေလာက္ပါ "
ငတိလဲ အရမ္းသနား သြားသျဖင့္ " ကဲ ကဲ ခုဏက အမ္းလိုက္တဲ့ tissue ထုတ္ ေပးလိုက္ကြာ "
ငဗီက " ဟုတ္ ငဂ်ယ္ "

ထိုအခါ သူေတာင္းစားက " အာ ဗ်ာ တေယာက္လာလဲ tissue တေယာက္လာလဲ tissue နဲ႔ မလိုခ်င္ပါဘူးဗ်ာ "
ငတိက " အလကား ညာဏ္ မရွိတ့ဲ ေကာင္ ဒါေၾကာင့္ သူေတာင္းစားျဖစ္ၿပီး မိန္းမ ၂ေယာက္ပဲ ရေသးတာ " သူေတာင္းစား " ဗ်ာ "
ငတိ " ဟုတ္တယ္ေလ ၁၀၀၀ တန္ မရွိေတာ့ tissue ေပးတာေပါ့ မင္းက စုၿပီး ေရခဲေရသည္ေတြကုိ ျပန္သြင္းေပါ့ သူမ်ားေတြ လုပ္တာ မျမင္ဖူးဘူးလား "
သူေတာင္းစား " ဟုတ္သားပဲ ဒီလမ္းရဲ႕ ေစ်းသည္ေတြဆီက စာရြက္ေလးျပၿပီး ပိုက္ဆံ လိုက္လုိက္ ေတာင္းေနတဲ့ အဆင့္ျမင့္ လိုင္စင္ရ သူေတာင္းစားဆို tissue ကို ၁၀၀၀၀ ဖိုး ၉ထုတ္ နဲ႔ ျပန္ေရာင္းတယ္ မွန္လိုက္ေလဗ်ာ ဒါဆုိ ေနာက္ မိန္းမတေယာက္ေလာက္ေတာ့ ထပ္ယူလို႕ရၿပီ ေက်းဇူးပါ ဗ်ာ "

ငတိ " ေအး မင္းကုိ ေပးတာ တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ ကုန္စည္ဖလွယ္ နည္းပညာ ပဲ "
တြင္း ၂ " ငဂ်ယ္ ျပန္မယ္ဗ်ာ"

ငတိ " ေအး ေအး ျပန္ေရာက္မွ ၁၀၀၀၀ တန္တို႕ ၁၀၀၀၀၀ တန္တို႕ ထပ္ထုတ္ဖို႕ အစည္းေဝးက်င္းပရဦးမယ္ "
ငဗီ " လိုေနတာက ၁၀၀၀ တန္ေလ ငဂ်ယ္ရ "

ငတိ " ပိန္းလိုက္တဲ့ ငဗီ ငါက ေသးေသးေလးေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး . . . သူတို႕ကုိ နည္းပညာ ေပးထားၿပီပဲ ေတာ္ေရာေပါ့ ကမၻာမွာ ငါတုိ႕ ေဂဟာခုပဲ အဲ့နည္း ျပန္ေဖာ္ထုတ္ေသးတာ "


အျပန္လမ္းတြင္ ေဆာင္ရန္လမ္းမွ ဘာျပႆနာမွမျဖစ္ပဲ ျပန္ေရာက္ရန္ တြင္း၂ ႀကိတ္၍ ဆုေတာင္းေနေလသည္။ သို႕ေသာ္ ဆုေတာင္း မျပည့္ေပ

ငတိ " ငဗီ ေရွ႕က လူေတြက သံခ်ပ္ကာ ဦးထုတ္ေတြ စြတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနပါလား ဘယ္သူေတြတုန္း ဟ "
ငဗီ " ေအာ္ အဲ့တာ အတင္းေထာက္ေတြပါ အတင္းေမးဖို႕ သြားေနၾကတာ"

ငတိ " ေဟ . . . . ဘယ္လို "
ငဗီ "ေမ့လို႕ မဟုတ္ပါဘူး အရင္ေန႕က ကူးသန္း လုပ္သြားတဲ့ ပရိုးမိုးရွင္းေအာင္ျမင္လို႕ပါ "

ငတိ " ေအာ္ ေအး ေအး ဟုတ္သားပဲ ငါေတာင္ တလံုးယူလာေသးတာပဲ"
ငတိလဲ ေဂဟာျပန္ေရာက္ေတာ့ ရုပ္ဖ်က္တဲ့ အတိုင္းပဲ ေနလို႕ ေကာင္းသျဖင့္ ေဘာင္းဘီ ျပန္မဝတ္ေတာေပ။

ေရးသားသူ - ဖိုးဂ်ယ္

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေဂဟာမွာဗ်ာ

တစ္ေန႔ သ၌ ေဂဟာ၏ အစည္းေဝးခန္းမ၌ မူးေနၾကေသာ ဘုတ္အဖြဲ႕၏ ေဘး၌ ဖဲခိုးေနသည့္ ကက္စီႏိုမမက
မမ ။ ။ “အား…. နံတယ္နံတယ္။ ဘယ္ေကာင့္ လက္ခ်က္လဲ ေျပာစမ္း”
ထိုအခါ ေမွာက္ေနသည့္ ငတိက ကမူးရႉးထိုး ထလာကာ
ငတိ ။ ။ “ဟိုေကာင္ ေပါညီ၊ မင္းမလားကြ၊ ဟိုဘက္က ဂ်င္ဂ်င္ေလးလား၊ ေဂဟာမွာလာလာၿပီး ဒါမ်ိဳးလုပ္လို႔ရမလားကြ၊ ဟို…… ဟို….”
စာအုပ္တစ္အုပ္ ဆြဲကာ ထြက္လာေသာ ပ်ံဝံက
ပ်ံဝံ ။ ။ “ကဲပါ အသာေနစမ္းပါ ငတိရာ။ ကဲေျပာ… ပို႔စ္ေရးမယ္။ မမ ျပင္းအား ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ၊ ဘာစားထားတဲ့ အနံ႔မ်ိဳးလဲ”
ငွကၠဌ ။ ။ “ဟေရာင္၊ ပ်ံဝံ။ မင္းအႀကံ ငါမသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလား။ မီဒီယာလို႔ မေျပာရဘူး။ ဉာဏ္ျဖဴ၊ ဉာဏ္မဲ ဆို အကုန္ထြက္တယ္။ မင္းဘာသာမင္း ပဲႀကီးေလွာ္ေတြ ခိုးစား၊ မင္းဘာသာမင္း ေပါက္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းဘာသာမင္းပဲ ပို႔စ္ေရး။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနပါၿပီကြာ။ ေရးမယ့္ေရး ဟိုတေလာက ေဂဟာကို ေလျပင္းတိုက္တဲ့ ကိစၥ ေရးပါလား။”
အမႈေရွာင္ ။ ။“အို ဒါကေတာ့ ေဟာ့တာေလး ေရးရတာေတာ္ေရ႕။ ေရးစရာမရွိရင္ ေဂဟာကို ဘာနဲ႔ ပို႔စ္ အသစ္တင္မတုန္း၊ ငွက္ရယ္။ ဒါေလးေတြေရးမွ ငေပါဂ်ာနယ္ ေရာင္းအားေကာင္းမွာ။ ငေပါေဂဟာ လူလာမ်ားမွာ။ ဒီဂြင္ကို လူေတြ မသိေသးပါဘူး။ ဟတ္ဟတ္”
နာယကဂ်ီး ။ ။ “ေအးေလ။ တြင္းတူး။ ညည္းက ပို႔စ္ျဖင့္ မေရးဘူး ေရးတဲ့ သူေတြကို အျပစ္လိုက္ရွာေနတာလား။ အသာေနစမ္းပါ။ ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး။ ဂ်င္ဂ်င္ေလးက ဒီည ေဂဟာမွာ အိပ္မွာမလား။ ဧည့္စာရင္းတိုင္ေပး ၿပီးၿပီလား။”
ငွကၠဌ ။ ။ “ဟိ၊ တိုင္ရေတးဝူး။”
ငတိ ။ ။ “ေအး၊ အဲဒါပဲ။ ငွက္ရဲ႕။ ျမန္ျမန္ သြားတိုင္ေခ်။ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဦးနီစပ္က ေဂဟာကို သိပ္ၾကည့္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္။ ဟိုဘက္ျခံက မေန႔က ရန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္ဆို…။”
ေပါညီ ။ ။ “ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ရန္ျဖစ္တာမွ တစ္အိမ္လံုးကို ေျဗာင္းသတ္ေနတာပဲ၊ ဦးရွနီလုပ္လိုက္တာ တစ္ေယာက္ဆို လက္ပါ က်ိဳးသြားတယ္ဆိုပဲ၊”
တြင္းတစ္ ။ ။ “ဟုတ္ပါ့။ အဲဒါကိုလည္း ရပ္ကြက္လူႀကီး ဦးနီစပ္ က ဘာမွ လာမေျပာဘူး။ က်ဳပ္တို႔ေဂဟာမ်ား အသံေလး က်ယ္က်ယ္မေျပာလိုက္နဲ႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ရပ္ကြက္လံုျခံဳေရး ထိခိုက္တယ္ ဆုိတာက တမ်ိဳး။ ဘာရိုက္၊ ညာရုိက္၊ စမာရိုက္ ကို ခ်ိဳးေဖာက္တယ္ ဆိုတာက တစ္မ်ိဳး၊ အီးေပါက္တာေတာင္ ေလထုညစ္ညမ္းတယ္ ဆိုၿပီး အစည္းေဝးထိုင္ရတာနဲ႔ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ရတာနဲ႔ ေမာကို မေမာႏိုင္ဘူး။”
ေပါၿငိမ္ ။ ။ “ဟားဟားဟား။ အဲဒါက လူရွိန္ေအာင္လုပ္ျပေနတာပါဗ်ာ။ တကယ္တမ္းေဂဟာကို ဘယ္သူ ျပႆနာလာရွာရဲ သလဲ၊ ေဂဟာကို ရုတ္ရုတ္လာလုပ္ရဲသလဲ၊ ေရာက္ေတာ့လာပါတယ္။ ကက္စီႏိုမမ ဆီက ဖဲဝိုင္းအေကာက္ေလးး နည္းနည္းပါးပါး ခါးၾကားထိုးေပးလိုက္ရင္ ျပန္သြားတာပဲမဟုတ္လား။ ဟားဟားဟား။ ဘူးထြားထြားထြား။”
ထိုအခိုက္ ေဇပုလင္းဖက္ကာ အိပ္ေနရာမွ ထလာသည့္ တြင္းတူးက မူးမူးႏွင့္ ေဘာင္းဘီဇစ္ကို ကိုင္ရင္း ရုပ္ရွင္ထဲမွ သရုပ္ေဆာင္ ရွဲဒိုး စတိုင္ျဖင့္
တြင္းတူး ။ ။ “ဘာေတြေျပာ ေနၾကတာလဲကြ။ ၾကားလိုက္ပါတယ္။… ဘာတဲ့။ အူနီစပ္ အဲေလ… ဦးနီစပ္က ဘာေျပာလို႔လဲ။ ဘာေျပာေျပာ မေျပာေျပာကြာ။ ျပန္ေျပာလိုက္…. ဘာေကာင္မွ ေ-ာက္ဂရုမစိုက္ဘူး။ တို႔ကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္ပဲေဟ့ ေျပာင္ေျပာင္ပဲ….။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္တယ္။ ခြ်တ္စရာရွိတာ ခြ်တ္တယ္။ လိမ္စရာရွိတာ လိမ္တယ္။ ေသာက္စရာရွိတာ ေသာက္တယ္။ ကဲ…. ၾကာပါတယ္ကြာ……………။”
ေျပာရင္းဆိုရင္း ေဘာင္းဘီဇစ္ကို ဆြဲခ်လိုက္သည္။ ဇိြ………………………
“ဟိုက္………….” (အားလံုး)
ငွကၠဌ ႏွင့္ ေပါၿငိမ္ ၂ ေယာက္သား တြင္းတူး၏ လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္ၾကရင္း အားလံုးလည္း ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ ရိုက္မိေလေတာ့ သတည္း…………….။

တိုက္ဆိုင္မႈရွိလွ်င္ ခြင့္လႊတ္ၾကကုန္………
တြင္းတူး

http://www.crazyvilla.net/ ၊ ငေပါမ်ားေဂဟာ ႏွင့္ ဘေလာ့အကယ္ဒမီပြဲ

တေန႔သ၌ ငေပါမ်ားေဂဟာ တြင္း၂ ဗီလိန္သည္ စကၤာပူေဒၚလာ ေထာင္ဂဏန္းေပး၍ အဲကြန္းတပ္ထားသည့္ အခန္းထဲတြင္ ဘေလာ့ဂင္းျခင္း၊ ခ်က္တင္ထုိင္ျခင္း လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ခိုင္းထားေသာ ကုမၸဏီမွ တိုက္သည့္ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ကို ေသာက္ရင္း လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အေတြးမ်ားကို ျပန္ေျပာင္း ေအာင့္ေမ့လ်က္ ရွိေနေလသည္။
ညည္းတို႔ ေလာကဓာတ္ေတြ နားမလည္ပါဘူးေအ ဟုေျပာၿပီး သူခ်ည္း ေလာကဓာတ္ေတြ လုပ္ေနေသာ နာယကဂ်ီး မတူးတူးသာ
ဥက အေကာင္ ေပါက္ကာ ဥကၠဌ မျဖစ္ပဲ ငွက္ကဌ ျဖစ္သြားရေသာ ငွကၠဌ အင္ဒီ။
၃၀-၁၀-၂၀၀၈ တုန္းက ငေပါမ်ားေဂဟာႀကီးကို က်ေနာ္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သဘာငတိ ဖိုးဂ်ယ္။
အသင္းသား ကေန တြင္း ၁ ရာထူး တက္သြားတဲ့ ကိုေကလာ။
မႏိုင္မနင္းနဲ႔ ေဂဟာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ ျခယ္မႈန္းၿပီး သယ္လာေပးတဲ့ အမႈေရွာင္ နန္းညီ။
ေဂဟာအတြက္ လိုအပ္တာေတြ တိုလီမုတ္စ အႀကံေပးတဲ့ အက်န္ေပးအရာရွိ အျပည့္
ေဂဟာအတြက္ အသင္းသားေတြအတြက္ဆို အၿမဲတမ္းမားမားရပ္ရပ္ ရပ္တည္ ရန္ေတြ႕ေပးတဲ့ အသင္းသားဂ်ဳပ္ႀကီး ေခါင္ေခါင္
ကုိယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေၾကာင့္ ေဂဟာမွာ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ေနတဲ့ ေဂဟာအတြက္ မရွိမျဖစ္ ေပါမမ
ပြဲလုပ္မယ္ေဟ့ဆို ေရွ႕ဆံုးက ေကာင္းေပ့ ဆိုတဲ့ စာေတြ ေရးေပးတဲ့ ေလွ်ာက္လုပ္ေရ ဝံဂ်ီး ေပါၿငိမ္ တျဖစ္ ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္
ရံုးမွန္မွတ္တက္တဲ့ ေပါညီ။ ေဂဟာသူမဟုတ္ေပမယ့္ အၿမဲလာတဲ့ ဂ်င္ဂ်င္ေလး။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ အသက္ျပည့္သြားလို႔ ေပါပံုတင္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ တရားသူႀကီး ယမမင္းေလး။ ေရသူမေတြ ေမြးၿပီး သူေဌးျဖစ္သြားတဲ့ ေမြးျမဴေရးဝံဂ်ီး မစုမြန္၊ ေက်ာင္းသားေတြကို ေသနတ္ေထာက္ၿပီး စာက်က္ခိုင္းတဲ့ ျပင္ညာဝံ မဇင္ဇင္ေဇာ္

အားလံုး အားလံုးေသာ ဝန္ႀကီးမ်ား၊ အဖြဲ႕သားမ်ားကို ျမင္ေယာင္ရင္း ကိုအငဲရဲ႕ အိမ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို သတိရသြားတယ္။
~~~~မနက္ျဖန္.... ဒီအခန္းက စာခ်ဳပ္ျပည့္ေတာ့မယ္။~~~~
~~~~လက္ထဲမွာ ဘယ္မလဲေငြ~~~~ စဥ္းစားတာနဲ႔~~~~
အင္း.............. မနက္ျဖန္ဆို တကယ္ကို စာခ်ဳပ္ျပည့္ပါၿပီ။ အငွားေဂဟာႀကီး www.crazyvilla.co.cc ကို ျပန္အပ္ရေတာ့မယ္။ ျပန္မအပ္ပဲ ထပ္ခ်ဳပ္မယ္ဆိုရင္ ငေပါေဒၚလာ* သန္း ၃၀ ထပ္ေပးရမယ္တဲ့ေလ။ ကဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ မငွားေတာ့ဘူး အပိုင္ဝယ္မယ္ကြာဆိုၿပီး
သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ရင္း.... ရဲဝံ့စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္သည္။ မရွိလို႔ မေပါ မေပါလို႔ မရွိ မရွိတဲ့အထဲက ေပါတာ ငါလိုလူ ဇမၺဴမွာရွိေသးရဲ႕လား ေဟ့ ဆိုၿပီးေအာ္ဟစ္က်ံဳးဝါးၿပီး အိမ္အျပင္လမ္းမွာ ၾကက္ဥ ၁ ကဒ္ဝယ္ၿပီး တစ္ပတ္စာ ရိကၡာ ျဖည့္လိုက္ပါသည္။ အိတ္ကဒ္ထဲမွ တစ္ပတ္စာခ်န္ထားေသာ ငေပါေဒၚလာ သန္း ၁၆၀ ကို ထုတ္ ဘဏ္ကဒ္ထဲထည့္ၿပီး ငေပါမ်ားေဂဟာအတြက္ www.crazyvilla.net အမည္ရွိေသာ ေျမကြက္တစ္ကြက္ ဝယ္ကာ ေဂဟာ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားပါေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ .... ငေပါမ်ားေဂဟာတြင္ျဖစ္သည္။
ဒုန္းဒုန္းဒိုင္းဒိုင္း ထုရိုက္ကာ လက္သမားလုပ္ေနသည့္ တြင္း ၁
မီးႀကိဳးမ်ား ျပင္ေနေသာ အက်န္ေပး
ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို မႏိုင္မနင္း သယ္လာေသာ အမႈေရွာင္
အရက္တစ္လံုးႏွင့္ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္လုပ္ေနေသာ ငွကၠဌ
အသံုးမလိုသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ေရာင္းကာ ေဂဟာရံပံုေငြရွာရန္ေစာင့္ေနေသာ ဘ႑ာမႉး
ကာရာအိုေက ဆိုရင္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ငတိ
နာယကဂ်ီးနဲ႔ ေလႀကီးေလက်ယ္မ်ား ေျပာေနေသာ ေပါညီတို႔ၾကားတြင္ ဘယ္ေနရာမွာ ခိုးအိပ္ရမလဲ ေခ်ာင္းေနသည့္တြင္း ၂ ၏ နဖူးကို လာမွန္သည္ကား..........
“ေအာင္ ျမတ္ ေလးဗ်... ငါးဗ်... ေျခာက္ဗ်... ခုနစ္ဗ်... ”

မွန္ပါသည္။ ခဲလံုး... ခဲလံုးေပမယ့္ စကၠဴႏွင့္ ပတ္ထားသည့္ ခဲလံုးတစ္လံုးျဖစ္သည္။
ေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးအတြက္ လက္ညိွဳးတစ္ထိုးထိုးႏွင့္ ေယာင္ခ်ာခ်ာ လုပ္ေနသည့္ ေလွ်ာက္လုပ္ေရးဝံဂ်ီးက
ေလွ်ာက္လုပ္ေရး ။ ။ “ဘာျဖစ္တာတုန္းဟ”“
တြင္းတူး ။ ။ “ခဲ.. ခဲ... အဲ မဟုတ္ဘူး စာ.. စာ”
နာယကဂ်ီးက လက္လွမ္းေပး၍ နာယကဂ်ီးလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ နာယကဂ်ီးက အသံက်ယ္က်ယ္ ဖတ္ျပလိုက္သည္။
နာယကဂ်ီး ။ ။ “ဘေလာ့ အကယ္ဒမီ ေရြးပြဲႀကီး”

ငတိ ။ ။ “ေၾသာ္ အကယ္ဒမီေပးပြဲႀကီးေတာင္ စၿပီမွာကိုး”
အမႈေရွာင္ ။ ။ “ေဝး...... အကယ္ဒမီပြဲသြားဖို႔ အဝတ္အစားဖိုး ဘ႑ာေငြထဲက ထုတ္မယ္။”
တြင္း ၁ ။ ။ “ခြိ.. အကယ္ဒမီပြဲမွာ ေကာင္မေလးေတြ ဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္မယ္။”
ေပါၿငိမ္ ။ ။ “ငါက မီးလိုက္ထိုးရင္း လိုက္ငန္းမယ္။ ငါ့ကင္မရာက ပ်က္လို႔ ဆားဗစ္ပို႔ထားရတာနာသကြာ။”
ထိုစဥ္ ေခ်ာင္ထဲတြင္ ကစ္ေနေသာ ငွက္ကထ ထြက္လာၿပီး... “!? အကယ္ဒမီ ဆိုေတာ့ ဘာေပးမွာလဲ။ တစ္ႏွစ္ တိတိ ဟိုက္ႀကိဳက္သေလာက္ ေသာက္ ဆိုတဲ့ ဆုေပးရင္ေကာင္းမယ္။”
တြင္းတူးက ေနာက္က ေဆာ္ထည့္လိုက္သည္
“အင္းဟာ... အင္းဟာ... ဘေလာ့အကယ္ဒမီ ပြဲပါ ဆိုမွ နင့္ဂ်ီးေဒၚ အရက္ ပရိုမိုးရွင္းမွ မဟုတ္တာ။”
ငွက္ ။ ။ “မသိဘူးေလ။ အေနာ္လည္း လိုခ်င္တာေျပာတာပဲ။”
နာယကဂ်ီး ။ ။ “ကဲကဲ ေတာ္ၾကေတာ့။ အကယ္ဒမီပြဲ နီးၿပီဆိုေတာ့ မဲဆြယ္ရမယ္။ ဒီေတာ့ အိုင္ဒီယာေလးေတြထုတ္ၾက။”
ေပါညီ ။ ။ “မဲလိမ္... အဲေလ မဲဆြယ္တာမ်ား ဘာခက္လို႔တုန္း နာယကဂ်ီးရဲ႕။ ငေပါမ်ားေဂဟာဖလား ေဘာလံုးပြဲေလး တစ္ပြဲေလာက္ စီစဥ္ေပးလိုက္ေပါ့။”
ငွက္ ။ ။ “အဲဒီ့နည္း ငါၾကားဖူးသလိုပဲ....” တပိုင္းေလာက္ ဝင္ၿပီးသား ငွက္ကထတစ္ေယာက္ စဥ္းစားခန္းေဝေနသည္။
အက်န္ေပး ။ ။ “ဒါမ်ိဳးဆို အက်န္ေပးကို ေမးစမ္းပါ။ အက်န္ေပးက အက်န္ေပးမလို႔ ေစာင့္ေနတာ အက်န္ေပးကို အက်န္မေပးခုိင္းရင္ အက်န္ေပးက ဘယ္အက်န္ကိုေပးရမလဲ။ ဒါေၾကာင့္ အက်န္ေပးေျပာမယ့္ အက်န္ကို နားေထာင္ၾက.....”
ငတိ ။ ။ “ဟိတ္ေကာင္... ေျပာစရာရွိတာေျပာ မင့္အက်န္ စားမယ့္သူမရွိလည္း သြန္ပစ္လိုက္ေတာ့ ဒီမွာ လာေရာင္းမေနနဲ႔”
အက်န္ေပး ။ ။ “ဒါမ်ား လြယ္လြယ္ေလး။ အကယ္ဒမီပြဲမွာ မဲေပးမယ့္ သူေတြ အကုန္လံုးကို ဖုန္းတစ္ေယာက္တစ္လံုးေလာက္ ထုတ္ေပးလိုက္ေပါ့ဗ်....။ ဟဲဟဲဟဲ အက်န္ေပး ရဲ႕ အက်န္က မပိုင္ေလဘူးလား။ ဘူးထြားထြားထြား”
ငွက္ ။ ။ “အဲဒီ့နည္းလည္း ငါၾကားဖူးသလိုပဲ....။ ေဘာပြဲလုပ္မယ္။ ဖုန္းထုတ္ေပးမယ္။ အင္း... ေနာက္ၿပီး....”
တြင္းတူး ။ ။ “ဘ႑ာမႉး ေက်းဇူးနဲ႔ ကံစမ္းမဲေပါက္လာတဲ့ Light Truck ႀကီးနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲပတ္ၿပီး မဲဆြယ္မယ္ေလ။”
ေရေျမာင္း ။ ။ “စလံုး မဲပံုးအတြက္ ဘာမွ မပူနဲ႔ က်ေနာ့တာဝန္သာထားလိုက္”
တြင္းတူး ။ ။ “ဟုတ္ပီ ေရေျမာင္း စလံုးအတြက္ေတာ့ မင္းကို စိတ္ခ်တယ္။ ဆက္လုပ္။”
ေမြးဝံ ။ ။ “ေဝး............ သတင္းေရးစရာ ရၿပီကြ။”
တြင္းတစ္ ။ ။ “သူက တစ္မ်ိဳး”
နာယကဂ်ီး ။ ။ “ကဲကဲ အားလံုး ေကာင္းမယ္ထင္တာသာ လုပ္ၾကေတာ့။ လုပ္ခ်င္တာသာလုပ္ၾကေတာ့။ နာယကဂ်ီးလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကို မစၥတာသိုက္ ဖုန္းေခၚေနၿပီ။ ျပန္ေတာ့မယ္။ တာ့တာ.......။”
အားလံုး ။ ။ “ဟွင္.......”
တြင္းတူး ။ ။ “ဟုတ္တိပတ္တိနဲ႔ သူပဲ ဦးေဆာင္ၿပီး မဲဆြယ္ေတာ့ မလိုလိုနဲ႔”
နာယကဂ်ီး ။ ။ “ဒါကေတာ့ နာယကဂ်ီးပါဆိုမွေတာ့ ႀကံဳသလို ေခါင္းေရွာင္ ရမေပါ့။ ဟိဟိ”
“ေၾသာ္............ မွတ္သားေလာက္ပါေပတယ္ နာယကဂ်ီးရယ္။”
အားလံုး ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ ရိုက္မိလိုက္ၾကေလေတာ့သတည္း...............။

တြင္းတူး သရုပ္ေဖာ္သည္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။
* = (Exchange rate : 1 SGD = 10 Million NPD) NPD = Nga Paw Dollar

ေဟာ့ဒီမွာ ကမာၻပ်က္

“Emergency meeting!! Emergency meeting!!”
ႏွစ္ပတ္လည္အၿငိမ့္ကၿပီး တစ္လေလာက္ ရံုးမတက္မည္ စိတ္ကူးထားေသာ လူႀကီးျမင္းတို႔ ႏွပ္ရမယ္မွ မႀကံေသး။ အထက္ပါ စာလံုးနီႀကီးျဖင့္ လူႀကီးျမင္းမ်ား အသီးသီးသို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္ရွိလာေလေတာ့၏။ ဆိုခဲ့သည့္ အၿငိမ့္တုန္းက အေသာက္လြန္သျဖင့္ ေရခဲအိတ္ရြက္ကာ ဝမ္းႏႈတ္ေနရရွာသည့္ ငေပါငွက္ကထႀကီးဆီသုိ႔လည္း အထက္ပါစာ ေရာက္ရွိလာေလသည္။
“ဟင္… ဒီမွာ ငါငွက္ကထပဲဟာ… ငါေတာင္မသိတဲ့ အင္မာဂ်င္စီဆိုတာ ရွိေသးသလားဟ” ဟုဇေဝဇဝါျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ နာယကႀကီး လက္မွတ္ျဖင့္
“ကမာၻ႔အေရး ေဆြးေႏြးရန္” ဟူ၏။
ငွက္္ကထႀကီးလည္း “အင္း ဒီအစ္မႀကီး သတင္းေထာက္ပီပီ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ဘာအတင္းေတြ စုလာၿပီး ျပန္ျဖန္႔ဦးမလဲ မသိပါဘူး” ဟု စိတ္ထဲမွ ၿငီးၿငီးျငဴျငဴျဖင့္ ညကမ်ားသြားသည့္ အရွိန္ျမန္ျမန္ေျပေစရန္ တစ္ျပား ၄၀၀က်ပ္ တန္ဝီစကီျဖင့္ ပစ္ကမီအပ္လုိက္ရကာ ငေပါအမ်ားစည္းေဝးရာ “ဂူဂဲလ္ အစည္းအေဝးခန္းမ” သို႔ ယုိင္တုိင္တုိင္ျဖင့္ ခ်ီတက္ရေလ၏။

ငေပါအသင္းႀကီး အစည္းအေဝးကေတာ့ ဟုိအသင္းႀကီးအစည္းေဝးပြဲႀကီးလို ကေလးအစ၊ ေခြးအလယ္၊ သံုးေယာက္ေျမာက္ မယားငယ္၏ ဆယ္ဝမ္းကြဲ ႀကီးေတာ္အဆံုး လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ တက္ေရာက္ျခင္း မရွိၾကမူပဲ ငေပါထံုးစံအတုိင္း တက္သူတက္၊ မတက္သူမတက္၊ ေပ်ာက္သူေပ်ာက္၊ ေမွာက္သူေမွာက္ျဖင့္ လြန္စြာမွ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္လွေပ၏။
“ျမန္ျမန္ စပါေတာ့ဗ်ိဳ႕”
“ေနမေကာင္းလုိ႔ အိမ္ျပန္ အိပ္ရဦးမယ္ဗ်ိဳ႕”
“ဘာေကၽြးမွာလဲဗ်ိဳ႕” စသည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေအာ္ဟစ္ၾကကုန္၏။
ထုိစဥ္မွာပင္ နာယကႀကီးႏွင့္ ေဂဟာေတာ္ လုံၿခံဳေရးအတြက္ ထမ္းေဆာင္ေနရပါသည္ဆုိေသာ လံုၿခံဳေရးဦးစီးခ်ဳပ္ (အဲ အဲ) ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္တို႔ မ်က္ႏွာမသာမယာျဖင့္ ဝင္ေရာက္လာၾက၏။ ထိုသူတို႔ဝင္လာၾကၿပီး အခ်က္ေပးလုိက္သည္ႏွင့္ သံပုရာသီးစားၿပီး ဆင္နင္းခံထားရေသာ မ်က္ႏွာျဖစ္ေနသည့္ အခမ္းအနားမႈး တြင္းတူး ဗီလိန္က
“ယေန႔ အစည္းအေဝးေခၚရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ယခုတစ္ကမာၻလံုး အာရုံစိုက္ေနၾကတဲ့ ၂၀၁၂ မွာ ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္”
“ေထာက္ခံပါတယ္”
အိပ္ငိုက္ေနေသာ သဘာငတိက အက်င့္ပါေနသျဖင့္ ထေယာင္ေသး၏။ ေနာက္မွ
“ဘာ”
“ဘယ္လို”
“ဘုရား ဘုရား”
“ဒါဆုိ အေၾကြးေတြ ေပးစရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့”
“အေမေရ သားမိန္းမ မရေသးဘူးဗ်”
အစရွိသျဖင့္ သန္ရာသန္ရာ ငိုေၾကြးျမည္တမ္းၾကေလ၏။
ငွက္ကထက “ေနစမ္းပါဦးဗ်… ဘယ္လိုပ်က္မွာလဲ ဘီယာဆိုင္ေတြေတာ့ က်န္ဦးမွာမႈတ္လား”
“နင့္အေမႀကီးေတာ္ႀကီး အရက္ဆုိင္ပဲက်န္မွာဟဲ့။ ကမာၻပ်က္ပါတယ္ဆုိမွ အကုန္မသာေပၚမယ့္ ကိစၥဟဲ့” ဟု အရက္မေသာက္ပဲ အသည္းေယာင္သျဖင့္ ေဆးကုေနရေသာ အသင္းသားခ်ဳပ္ႀကီးမွ “ကမာၻပ်က္ရင္ ငါ့ေဆးဖုိးေတြ အရင္းရံႈးပါေပါ့” ဟူေသာအေတြးျဖင့္ ျဖတ္ေဟာက္၏။

“ဘယ္သူေျပာတာတုန္း…”
“အေတာ္ပိန္းတဲ့ ငွက္ကထပဲ… အခုအင္တာနက္ထဲမွာ ဒီေလာက္ ေဟာ့ျဖစ္ေနတဲ့ သတင္း၊ အိုဘားမား ႏိုဘယ္လ္ဆုရတာထက္ ေရပန္းစားေနတဲ့သတင္း။ ဘေလာ့ဂါေတြဆုိ အဲ့ဒီအေၾကာင္းမွ မေျပာၾကရင္ ေခတ္မမီေတာ့သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ”
“ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာႀကီးက ဟို… ေကာလဟာလႀကီးငါးမ်ိဳးထဲက ကမာၻပ်က္မယ္ဆုိလို႔ အႏွစ္တစ္သိန္းကတည္းက ျဗဟၼာႀကီးေတြက မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ လူ႔ျပည္ဆင္း ငိုၾကတယ္ဆုိတာမ်ိဳးေနမွာေပါ့…။ အခုေခတ္က အင္တာနက္ေခတ္ဆုိေတာ့ အဲ့ဒီျဗဟၼာႀကီးေတြကပဲ အင္တာနက္ထဲမွာ ဒိုမိန္းဝယ္ၿပီး ေလွ်ာက္ဖြ၊ လူေတြက အခုထပ်က္ေတာ့မယ္ထင္။ ေဟာလီးဝုဒ္ကလည္း အကြက္ျမင္သလားမေမးနဲ႔။ နီကိုးလပ္စ္ေက့ခ်္နဲ႔ Knowing ဆုိၿပီးရိုက္။ ေဟာ.. အခုလည္း 2012 ဆိုၿပီး ရံုတင္ဦးမယ္။ သူမ်ားေတြမ်ား ကမာၻပ်က္တာေတာင္ ပိုက္ဆံရေအာင္ လုပ္စားၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔က်ေတာ့ ပိုက္ဆံမရတဲ့အျပင္ အတက္ဂ္ခံရလို႔ ဦးေႏွာက္စား။ ေရးဖုိ႔အတြက္ အင္တာနက္ဖုိးကုန္။ ေနာက္ၿပီး…”
“ကဲ..ကဲ ငွက္ကထ ေျပာခ်င္တာေတြ စြတ္ေျပာမေနနဲ႔.. အခုက အႏွစ္တစ္သိန္းမွာ ပ်က္မွာမဟုတ္ဘူး… ၂၀၁၂ မွာပ်က္မွာ။ ဟို… ေရဒီယုိကေန ဟက္ပီးဘတ္ေဒးဆိုၿပီး အေကာင္းေတြခ်ည္း ေျပာေနတဲ့ဆရာႀကီးကေတာင္ ေသခ်ာေဟာလုိက္ၿပီးၿပီ။ မယံုရင္ ၾဆာေရာင္ကန္းကို ေမးၾကည့္။ အဲ့ဒီအတြက္ ငေပါအေနနဲ႔ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေလးေတြ ျပင္ဆင္ရေအာင္အစည္းအေဝးေခၚတာ”
“အကုန္ မသာေပၚမွာပဲဟာ ဘာထူးၿပီးျပင္ရဦးမွာတုန္း”
ထိုစဥ္ ဦးေႏွာက္ထဲ အီမိုပုိးဝင္သျဖင့္ တခ်ိန္လံုး စိတ္ညစ္လိုက္၊ အသည္းကြဲလုိက္၊ ျပန္ဆက္လုိက္ ျဖစ္ေနရွာေသာ အမႈေရွာင္က
“ဒါဆုိရင္ေတာ့ ကမာၻမပ်က္ခင္ ဝရံတာက ခုန္ခ်လုိက္မယ္။ ဒါမွ အီမိုဆန္ဆန္ေလးေသရမွာ…”
“အဲ့လုိေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔… ကုိယ့္ဟာကုိယ္သတ္ေသရင္ ဂ်ပန္ငါးရာ ငါးခါဆိုလား။ အမငီး ၾကက္သီးထစရာႀကီး”
“ကဲ..ကဲ ေတြ႔ကရာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာၿပီး အခ်ိန္ကုန္မခံၾကပါနဲ႔… အဲ့ဒီေဘးဆုိးႀကီးက လြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ… ဝိုင္းၿပီး အၾကံဉာဏ္ေပးၾကပါ။”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြတ္ရာကၽြတ္ရာသြားေရွာင္ေနၿပီး အားလံုးၿပီးေတာ့မွ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ကမာၻ႔ငွက္ကထႀကီးလုပ္မယ္” ဟု ငွက္ကထကဆုိ၏။
“ဒို႔ကေတာ့ ေျပာၿပီးသား အီမိုပဲ” အမႈေရွာင္ကျမည္၏။
“ငါေတာ့ ကမာၻမပ်က္ခင္ မိန္းမယူမယ္” ငတိကဆုိ၏။
“ငါေရာပဲ” တြင္းတစ္ ေကလာက သံေယာင္လုိက္၏။
“ကမၻာပ်က္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ထုတ္မယ္” ျပန္ဝံက ဆို၏။
“ငါကေတာ့ ရွာလုိ႔ရသမွ် အသည္းကၽြမ္းေအာင္ ေသာက္ပစ္မယ္” ေထာက္ခ်ဳပ္က ႀကံဳးဝါး၏။
“ရန္ဘံုးေငြေတြ လစ္ထားဦးမွ” ဟု ဘန္ဒါအခြံဝန္ႀကီးက တီးတိုးၾကံစည္၏။
အခမ္းအနားမႈး တြင္းတူးက “ဒီလုိ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔… ကဲ… ပညာေရးဝန္ႀကီး။ ဝန္ႀကီးက ပညာေရးဝန္ႀကီးဆုိေတာ့ ပညာရွိမွာပဲ… ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ”
“အဲ… ဟို… ဟိုဒင္း” ပညာေရးဝန္ႀကီးခင္မ်ာ စာမရေသာ ေက်ာင္းသားသဖြယ္ အီအဂ်ိဂ် လုပ္ေနရာမွ
“ဟိုေလ… မ်ားက… စာပဲသင္တတ္တာ… အၾကံမေပးတတ္ဘူး အဟီး”
“အသင္းသူ မမ လုပ္ပါဦး… ဖဲဝိုင္းေထာင္ေနက်ဆိုေတာ့ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ေလးထုတ္တတ္မွာေပါ့”
“အဲ…အီး..ဟို…”
“အဟား ကၽြန္ေတာ္သိၿပီ” ဝိုင္းေဖာ္ဝိုင္းဖက္ ကူးသန္းဝန္ ေပါညီက ဝမ္းသာအားရထ၏။
“ဒံုးပ်ံႀကီးလုပ္မယ္…။ ၿပီးရင္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ ကမာၻပ်က္တာနဲ႔ ဒံုးပ်ံႀကီးစီးၿပီး ထြက္ေျပးၾကမယ္”
“ဘယ္ကုိထြက္ေျပးၾကမွာလဲ”
“အဟဲ… အဲ့ဒါကေတာ့…အဲ..ဟို… ပို႔ေဆာင္ေရးဝန္ႀကီးကိုေမးခင္ဗ်။ သူသိတယ္” ဟု ပုိ႔ေဆာင္ေရးဝန္ႀကီးဘက္သုိ႔ ေဘာ္လီေဘာပုတ္၏။
“ဒါကေတာ့… ကၽြန္မက ဒီေျမႀကီးေပၚမွာပဲ အေရာက္ပုိ႔တတ္တာ… အာကာသမကၽြမ္းဘူး။ သြားစရာ ေနရာရွိၿပီပဲ ထားပါေတာ့ ဒံုးပ်ံက ဘယ္ကရမလဲ” ဟုကူးသန္းဝန္ကုိ ျပန္ပုတ္၏။
ေပါညီက ဆရာႀကီးစတိုင္ျဖင့္ “အဟမ္း.. ဒံုးပ်ံဆုိတာ အေပၚကုိတက္ဖို႔လိုရင္းကိုဗ်… အဲ့ဒီေတာ့ သီတင္းကၽြတ္တုန္းက မေဖာက္ရတဲ့ ဒံုးက်ည္ေတြ၊ ေဗ်ာက္အုိးေတြ၊ ရႈးဒိုင္းေတြရွိတယ္ေလ… အဲ့ဒါေတြကို ရသမွ်စု မီးရိႈ႕ ၿပီးေတာ့ တက္ထုိင္လုိက္သြားရံုပဲ… ဟဲဟဲ မပုိင္လား”

“အားလံုး ေတာ္ၾကပါေတာ့”
နာယကႀကီး သည္းမခံႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ ကီးအျမင့္ႀကီးျဖင့္ ကုန္းေအာ္၏။
“ဒီျပႆနာဟာ ခ်ဳပ္ႀကီး ကၽြန္မကိုတက္ဂ္ရာကေန ဒီေဂဟာကုိ ေရာက္လာတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်ဳပ္ႀကီးယူလာတဲ့ ျပႆနာလုိ႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခ်ဳပ္ႀကီးအေနနဲ႔ ေျဖရွင္းဖုိ႔နည္းလမ္း ရွာေဖြသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္”
(ငေပါေဂဟာတြင္ ခ်ဳပ္ႀကီးႏွင့္ ႀကီးခ်ဳပ္ဟူ၍ရွိ၏။ ခ်ဳပ္ၾကီးမွာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကို အတုိေခၚျခင္းျဖစ္၍ ႀကီးခ်ဳပ္မွာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေလသည္)
“ဟုတ္ကဲ့… ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္… ကမာၻပ်က္တယ္ဆုိတာ ေျမႀကီးေပၚမွာပ်က္တာျဖစ္ပါတယ္”
“ဒါေတာ့ ခင္ညားႀကီးေျပာမွလားဗ်… ေျမႀကီးေပၚမွာမပ်က္လို႔ ေခါင္းေပၚတက္ပ်က္ရမွာလား”
“ဒီလိုရွိပါတယ္… ေျမႀကီးေပၚမွာ ပ်က္တဲ့အတြက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေျမေအာက္ကုိ ဆင္းမပ်က္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စီစဥ္ထားပါတယ္”
“ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္”
“ကၽြန္ေတာ္ ေနပူေတာ္မွာ အိမ္သာက်င္းေတြ တူးပါမယ္… အခုေတာင္ က်င္းအေတာ္ မ်ားမ်ားၿပီးေနပါၿပီ။ အကယ္၍ ကမာၻပ်က္မယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီ အိမ္သာက်င္းေတြထဲ ဝင္ေနလို႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ေျမေအာက္ေရအတြက္ အဲ့ဒီက်င္းေတြကုိပဲ အဝီစိအထိ ဆက္တူးပါမယ္။ စားစရာအတြက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ၾကြက္၊ ေျမြ၊ ေပြး အစရွိတဲ့ ေျမေအာက္သယံဇာတက ေပါၾကြယ္ဝၿပီးသားပါ။ လွ်ပ္စစ္အတြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမရိကားကေန ခိုးလာတဲ့ ႏူကလီးယားဗံုးႀကီးရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါႀကီးကို မီးရိႈ႕ၿပီး ဓာတ္အားထုတ္ယူပါမယ္။ အဲဒီအတြက္ကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြ လိုပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ေဂဟာမွာ အင္ဂ်င္နီယာနဲ႔ တူတာဆိုလို႔ ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းဆင္းျဖစ္တဲ့ နာယကႀကီးပဲရွိတဲ့အတြက္ သူပဲတာဝန္ယူပါမယ္။ ကမာၻမပ်က္ခင္ကတည္းက ႀကိဳၿပီးျပင္ဆင္ထားၾကရမွာပါ။ ”
“ကန္႔ကြက္ပါတယ္”
ကမာၻပ်က္မပ်က္က မေသခ်ာေသာ္လည္း ဂ်ာဒူးဝါးလား ျဖစ္ရမည့္အျပင္ မသာေပၚမွာက ေသခ်ာသျဖင့္ နာယကႀကီးက ထကန္႔ကြက္၏။ နာယကက ထကန္႔ကြက္သျဖင့္ က်န္လူမ်ားကလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္
“ငါက ကမာၻ႕ငွက္ကထ”
“တို႔ကေတာ့ မိန္းမပဲယူမွာ”
“သမီးကေတာ့ အီမိုပဲမွ အီမို၊ ေရမေရာဘူး”
“ဂ်ာနယ္ထုတ္မယ္”
“ဒံုးပ်ံႀကီးကမွ ေကာင္းတာ”
“အေသေသာက္မယ္”
“ရန္ဘံုးေငြလုိပါတယ္ ရန္ဘံုးေငြလိုပါတယ္”
“အိမ္သာက်င္း၊ အိမ္သာက်င္း”
စသည္ျဖင့္ အစည္းအေဝးခန္းထဲဝယ္ ကမာၻပ်က္ေနၾကေလေတာ့သတည္း။

နာယကႀကီး၏ ကမၻာပ်က္ တဂ္ ျဖစ္ေလေတာ့သတည္း......................

ေဂဟာသို႔ ျပန္လာျခင္း.. ...

တစ္ေန႔ေသာ မိုးအံု႔ခ်ိန္တြင္ ငေပါမ်ားေဂဟာမွ ကၽြႏု္ပ္ အေမာင္ေထာက္ခ်ဳပ္သည္ လက္လ်ားလက္လ်ား ပ်င္းအားအား ရွိသည္္ႏွင့္အညီ ဟိုးေရွးေရွး ရာဇ၀င္ ဇတ္၀တၳဳနိပါတ္ျဖစ္အင္မွ ေလာက၏ ဂႏၳ၀င္သစၥာတရားအား ရွာေဖြရန္ လွည့္လည္သြားပါေသာ ဖာတစ္လံုးေဂါင္းက်ားဟု အမည္သညာထားသည့္ အဆိုပါ ေယာက္်ားကို အားက်သည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္...................

ငါလည္းပဲ ေယာက္်ား.......... ကိုယ္တစ္ႏိုင္တက္အားသေလာက္ လူအသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ ေပါလိုေသာ စိတ္ထားေပၚေပါက္လာသည္ျဖစ္ရာ ..... လက္က်န္ ၀ီစကီတစ္ျပားကို အျမန္ေသာက္၊ ....စီးေတာ္ယာဥ္ ဂ်ပန္ဖိနပ္ကို လက္ေကာက္၀တ္တစ္ဖတ္စီမွာ ေကာက္စြတ္ၿပီး သကာလ ..... ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ ဂ်ီးေတာ္ေဗြးတုတ္ အေမြထား.. ကုတင္ေအာက္မွ ခပ္ျပားျပားဖာကို တုတ္ထုိးၿပီး ထမ္းကာ.................................

“အို ... အသင္ေလာက ..... ငါသည္ကား ... ဖာတစ္ျပားမိုးသား ..ျဖစ္ေတာ့သကိုး.....”ဟု သံုးႀကိမ္သံုးခါတိတိ ဘ၀ဂ္ထိတိုင္ေအာင္ က်ဴးရင့္ၿပီး ကၽြႏ္ုပ္၏ အိမ္ေဂဟာေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ရွိေသာ အင္တာနတ္ဆိုင္သို႔ ၾကြျမန္းၿပီး ခပ္စုတ္စုတ္ ကြန္နက္ရွင္ကို ဂုတ္ပိုးခြစီးကာ ဂလိုဘယ္လ္ကမၻာ့ရြာႀကီးကို ဆရာေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္ႏွင့္ မူးေၾကာင္မူးေၾကာင္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလေတာ့သတည္း.....။

( တားတားေလး ေထာက္ခ်ဳပ္ စၿပီး ..ေပါပါၿပီ ခင္ညာ.....ေရွ႕ွဆံုးမွာ အိပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြ ရွဴးရွဴး ထေပါက္ၾကပါ....)


“ ေဟ့... ရပ္၊ ... ဘယ္သူလဲ ..... ဒါ တားျမစ္နယ္ေျမ၊ ၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္ ..ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္လို႔မရဘူးကြ....”

“ ေအာင္မာ ..ရာရာစစ.. ငါ့ဘာသာ တစ္နာရီ ေလးရာေပးၿပီး ကမၻာႀကီးေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနတာ.. ဘယ္သူ႔ကို ဂရုစိုက္ရမွာတုန္းကြ... ငါ့ကို တားရေအာင္ မင္းက ဘယ္သူမို႔တုန္းကြ... ဒါကေကာ ဘာေနရာမို႔တုန္းကြ.....”

“ ဟိတ္!... ဒါ တားျမစ္နယ္ေျမကြ.. အာပလာ..အာခ်လာေနရာမ်ား မွတ္ေနလား.... ဒါ လူတည္ လူေကာင္းေတြကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္တားျမစ္ထားတဲ့ ေနရာကြ...... ငေပါေဂဟာလို႔ ေခၚတယ္ ..သိၿပီလား...”

“ေအာ ...ဂလို လား.. ဒါမ်ား ေျပာေျပာက ေစာေရာေပါ့... ငါလည္း ၀င္လို႔ ရပါတယ္ကြ.. အခု မူးေနတာပါ....”

“ ေတာ္..တန္..တိတ္....................ငမူးေတြ ..ငရူးေတြလည္း ၀င္လို႔မရဘူးကြ...ဒါ ကမၻာ့ထိပ္ထိပ္ႀကဲ ..ဂရိတ္မဟာ .. ငေပါေတြပဲ သက္သက္၀င္လို႔ရတဲ့ ေနရာကြ... မင္း..ေတာ္ရာကို သြားေန လိုက္ စမ္း ဘာာ.....

“အာကြာ...... ေစာေစာက ေျပာပါလား...ငါလည္း ငေပါပဲေလကြာ... ေထာက္လွမ္းေရးခ်ဳပ္ပါ.... အခု မ်က္ေစ့လည္ၿပီး ရံုးလာတတ္တာ... ကဲ..ကဲ... တံခါးဖြင့္......”

“ေထာက္ခ်ဳပ္ဆိုတိုင္းမရဘူးကြ.. .ဒါဆို စကား၀ွက္ေျပာ.....”

“ဟားဟား....ဟားဟား..... ရယ္ခ်င္လိုက္တာ ဖတ္ဖတ္ေမာ..ရင္ဘတ္ေနာက္က ေက်ာ... ...ဒါေလးမ်ား...လြယ္လြယ္ေလး ....ကဲ ေျပာဆိုရင္လည္း ေျပာမယ္.......
ေထာင့္ခြန္၊ စပိတ္တစ္၊ ဂ်ဳိကာပူး၊ ၀င္းပေလး၊ ေအာရမ္း၊ ေ၀ဖာေဒါင္း...”

“မွားတယ္ေဟ့.. အဲဒါ စကား၀ွတ္ အေဟာင္းႀကီးကြ.. ..... ဟိုးအရင္တုန္းက သံုးတာ အခုကစကား၀ွတ္အသစ္...
ျပန္ေျပာ......”

“ဟိုက္... ဒြတ္ခပဲ .. အေနာ္က ေဂဟာကို မေရာက္တာၾကာေနလို႔ပါခင္ညာ..အဲဂလို မေရာက္တာကလည္း အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ မထြက္ရဲလို႔ ပါ.. ညွာတာပါ ခင္ညာ....”

“အဲလို ရေၾကးလားကြ.. ဒါဆို ဘာေၾကာင့္ ေဂဟာကို မေရာက္ပဲ ရံုးတက္လယ္ဂ်ာမွာ ပ်က္ကြက္ျဖစ္ေနရတာလဲ ဆိုတာ ရွင္းျပစမ္းး.......”

“ဒီလိုပါ အစ္ကိုႀကီးရာ... အခုတစ္ေလာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ဒရာေက်ာ္ဇင္ေလးနဲ႔ကို ဘာလိုလို ညာလိုလို သတင္းေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဂ်ာနယ္လစ္ေတြေၾကာင့္ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ရဲတာနဲ႔
ေဂဟာကို ပ်က္ကြက္ေနရတာပါခင္ညာ...ခြင့္လႊတ္ေပးပါ.......”

“ ဘာဆိုင္လဲကြ ..ဘယ္လိုပဲ သတင္းထြက္ထြက္ မင္းက ေယာက်ာၤးေလးပဲ... ဘာမထြက္ရဲစရာရွိလဲကြ”

“ဟာ...အစ္ကိုႀကီးကလဲဗ်ာ.....ဘာမွလဲ မသိဘဲနဲ႔ ....အဲဒီသတင္းေတြ ထြက္လာကတည္းက လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕မွာ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ေစာင့္ေနတာဗ်... မထြက္မ်ား မထြက္လိုက္နဲ႔.. ထြက္လိုက္တာနဲ႔... ေကာင္ေလးကမွ ေခ်ာေသးတယ္ဆိုၿပီး.. အတင္းကာေရာ.. ေအာ္တိုေတြ ထိုးခိုင္းေနလို႔ဗ်..သိၿပီလား.....”

“ေနစမ္းပါဦး...က်ဳပ္ကို ေဂဟာထဲ မ၀င္ဖို႔ တားေနရေအာင္ ..ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူတုန္း....”

“ ငါက .. ေဂဟာႀကီးရဲ႕ သဘာငတိပဲကြ.... ငွားငွား”

“အာ... ဖိုးဂ်ယ္.... ငါေလကြာ.. မိုးသားေလ.. ”

“သိသားပဲ ...ေသာက္ျမင္ကပ္လို႔ ရစ္ေနတာ...”

“ ေအာ.. ဂလိုလား..ေအးေပါ့ ..မင္းတို႔ ေခတ္ကိုး... လုပ္ထားဦးေပါ့.....ဒါနဲ႔ ..အခု ငါ ေဂဟာထဲကို ၀င္လို႔ရၿပီလား.....”

“ ဒီလို လြယ္လြယ္ ဘယ္ရမလဲကြ.... အထဲကို ၀င္ခ်င္ရင္ ....ငွင္းငွင္းငွင္း..ငြားငြားငြား...........”

“ ေအာ.. ေပါက္ၿပီ.. ေပါက္ၿပီ......................အစ္ကိုႀကီး ဂ်ဲရယ္ ..ငတိရယ္.. ........ကၽြန္ေတာ္ ငတိႀကီးအတြက္ျမန္မာႏုိင္ငံက လက္ေဆာင္ေတြ ယူလာခဲ့ပါေသးတယ္.. အဲဒါ .. ဟဲဟဲ... ကၽြန္ေတာ့္ကို ...ဟဲဟဲ........”

“ဘာ!.... ဘာေျပာတယ္....ဒါ ..လာဘ္ထိုးတာေပါ့.. လာဘ္ထိုးေနတာေပါ့... ငါ့ကို ဘာမ်ားေအာက္ေမ့ေနလဲ......လာဘ္စားတဲ့ေကာင္မ်ားေအာက္ေမ့ေနလား.. ေဂဟာရဲ႕ သဘာပတိလုပ္ေနတာ အလကားမဟုတ္ဘူးကြ... အခု မင္း ေဂဟာ ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ႀကည့္လိုက္စမ္းပါ.. ဖတ္ၾကည့္လိုက္စမ္းဘာာာာာာ........... ဘယ္လိုမ်ား ေရးထားသလဲ .. သတိေပးထားလဲလို႔.........”

“ဟို ... လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ..ဒို႔ ရန္သူလို႔ ေရးထားပါတယ္ ..ခင္ညာ.....”

“ ေအး...အဲဒါပဲ ..မင္းက မသိတတ္တာကိုးကြ.. မသိတတ္တာကိုးးးးးးး”

“ဟို..ဒါနဲ႔....ဒီဆိုင္းဘုတ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္တရားရံုးေရွ႕က ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး မဟုတ္လားခင္ဗ်ာ.. ေပ်ာက္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ....”

“ ဟုတ္တယ္ေလ.. ငါ ေဂဟာမွာထားဖို႔ ခိုးလာတာ......”

“ ဟာဗ်ာ.....ကိုငတိ... အဲလို လုပ္တာ ေကာင္းလားဗ်... ခင္ဗ်ားအဲလိုလုပ္လိုက္တာ ...
အဲဒီဆိုင္းဘုတ္ႀကီး မရွိေတာ့ကတည္းက က်ဳပ္တို႔ ရပ္ကြက္ တရားရံုးမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္လဲ ခင္ဗ်ားသိရဲ႕လား.....”

“ မသိဘူးကြာ.. ငါလဲ ေဂဟာေကာင္းက်ဳိးအတြက္ လုပ္တာပဲ.....”

“ ကဲ.. အခု ေဂဟာမွာ ဒီဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေရာက္လာေတာ့ ဘာေတြမ်ား ေကာင္းလာလို႔လဲ..... လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေရာ ေပ်ာက္သြားၿပီတဲ့လား.......”

“ ဟိုကြာ... ဟိုဒင္းေလ...
အဲလိုေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူးေပါ့ကြာ..... ငါကလဲ ေပ်ာက္သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဒီဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ခိုးလာတာ မဟုတ္ပါဘူး... မင္းတို႔ဆီမွာလိုပဲ .. နည္းနည္းမ်ား လူရွိန္မလားလို႔ လုပ္မိတာပါ........”

“ ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့လူဗ်ာ...... .. ဒီလို လုပ္တာ ေကာင္းလားဗ်... အခု ခ်က္ခ်င္း.... က်ဳပ္တို႔ ရပ္ကြက္ကို ျပန္ထားေပး... ဒီဆိုင္းဘုတ္ႀကီး မရွိကတည္းက က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ......ဟင္း .......မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး.... အခု ျပန္ထားဗ်ာ.....ဒါပဲ.......”

“ ေအးပါကြာ... ထားပါ့မယ္.... အခု မင္းေဂဟာထဲကို ၀င္မွာ မို႔လား.......... ၀င္ေလကြာ...ရပါတယ္ .. အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ ..စကား၀ွတ္ေတြ ဘာေတြ ...မလိုပါဘူး......”

“ ၿပီးေရာ...ဒါဆို ၀င္ၿပီ...”
ဟိတ္!.......င့ါတစ္အိမ္ပါမယ္ေဟ့..... .. အခု မပါရလို႔ကေတာ့ .. နာယကႀကီးကို သြားတိုင္ေျပာလိုက္မယ္.. ဟင္းဟင္း.. ”

တညင္သြား ေတာလား

အားလုံးသိေတာ္မႈတဲ့ အတိုင္းပါပဲ ျပီးခဲ့တဲ့ ၄ရက္ေန႕ မနက္ခင္းမွာ ရင္ညိဳတစ္ေယာက္ BAK ေရွ႕မွာ၈နာရီမထိုးခင္ကတည္းက ေရာက္ေနပါျပီ။ မ်က္ႏွာမွာလည္း mask ၾကီးတတ္လို႔ေပါ့။ ခဏေနေတာ့ ေပါညီတစ္ေယာက္ ရွည္ေတာင္ရွည္ေတာင္ နဲ႕ေရာက္လာပါတယ္။ ေခါင္ကေတာ့ ကားႏွစ္စီးပိုက္ျပီး ေရာက္လာပါတယ္။ မယ္နန္းညီကေတာ့ လိပ္နင္ဂ်ာလိုဒီဇိုင္း နဲ႕ ယက္ကန္ယက္ကန္ေလး ေရာက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ ေပါင္းျပီး H.C တစ္လုံးကို မသိမသာ သြားေခၚခဲ့ပါတယ္။ တျပိဳင္ထဲမွာပဲ အားကိုးရဆုံးေသာ ကိုမိုးသား ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီအင္အားစုၾကီးဟာ ေဆာက္လုပ္ေရး မွတ္တိုင္ကို ခ်ီတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေမာင္ဂ်ယ္ဂ်ဲ ဆိုေသာအမ်ိဳးေကာင္း သမီးေလးကို ေခၚရန္အတြက္ပါ။
ကလစ္ ကလစ္ ကလစ္ ကလစ္ ၾကားကာလမ်ားကို တင္ျပခ်င္ပါေသာ္လည္း အခ်ိန္ကိုငဲ့ကြက္ပါေသာေၾကာင့္ ေကာင္းႏိုးရာရာ ဇာတ္ကြက္မ်ားကိုသာ အရွည္ခ်ဲ႕ ေဖာ္ျပသြားပါေတာ့မည္၊

ပီေကတစ္ခုစာခန္႕ ၾကာလတ္ေသာ္
ဟတ္ခဲ့ ကြၽန္ေတာ္ရင္ညိဳပါ ခုတညင္ ပဲခူးစုမွ တင္ျပေနပါတယ္။ ဒါက မမိုးပါ။ မိန္းစပြန္ဆာပါ။ ဟတ္ကဲ့ အန္ဒီ ေရာက္လာပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မတူးရဲ့အိမ္ကိုေရႊ႕ ၾကပါျပီ။ မတူး၏အိမ္တြင္ ဟယ္လို သံုးဆယ့္ငါးခါ ခန္႕ၾကာ ပီးေနာက္
ဟတ္ကဲ့ မမိုးအိမ္မွ တင္ဆက္ေနပါတယ္ ေခါင္ပန္းေဂၚဖီကို ဘဝဖ်က္ေနပါတယ္။ ပန္းကန္ေဆးေနတာက ေပါညီပါ။ ေခါင္ရဲ့ေဘာ္ဒါ ေပါက္စေလးက ဘဲဥအစ ရွာေနပါတယ္။ နန္းညီ၊ အန္ဒီ နဲ႕မိုးသားက ေရႊဝါေရာင္ စစ္ဆင္ေရးလုပ္ေနပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးမထင္ပါနဲ႔။
ဘီယာ ေသာက္ေနၾကတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အီးေယာင္ဝါးလုပ္ေနပါတယ္။
စားစရာ၊ ေသာက္စရာ၊ ေမွာက္စရာမ်ား ready ျဖစ္လတ္ေသာ္
ေခါင္ _ ပန္းကန္ေလးလွမ္းပါဦး
နန္းညီ _ အားေရေရေပးပါ
အန္ဒီ _ ခ်ညီေလးခ်
ေပါညီ _ ကြၽန္ေတာ့ကို ထည့္ေပးပါဦး
ရင္ညိဳ _ ေရာ့ေရာ့ေရ
ေမာင္မိုးသား _ မမိုးေရ တစ္ခါတည္း ဝင္စားလိုက္ပါလား
မမိုး _ ေတာ္ပါျပီ
ေခါင္ _ လာပါတစ္ခါတည္းဝင္စားလိုက္ပါ
ေမာင္မိုးသား _ အမလည္းေသာက္တယ္မဟုတ္လား
မမိုး _ အင္း အရင္ကပါ။ ခုေတာ့ မေသာက္ေတာ့ဘူး
ညီညီ _ နည္းနည္း ေလာက္ထည့္ေပးပါ
ေမာင္မိုးသား _ လာလာ cheer
ခြက္မ်ားကိုတျပိဳင္ထဲ ေမာ့ေသာက္ၾက

ထိုသို႔ ျဖင့္ H.C တလုံးခန္႕ ကုန္လတ္ေသာ္
ျပန္ဦးမယ္ေနာ္အစ္မ
ေမာင္မိုးသား _ ေနာက္လည္း အားရင္လာခဲ့မယ္ေနာ္
မမိုး _ ေအးေအး လာခဲ့ၾက
ေခါင္ _ ခုလိုေကြၽးေမြးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေပါညီ _ ျပန္ပါဦးမယ္
ရင္ညိဳ _ အမျပန္ျပီေနာ္
အန္ဒီ _ ေဟ ေဟ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မူးေနျပီ
ဒီလိုနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္
အသြားလမ္း၊အေသာက္လမ္း ေျဖာင့္ျဖဴးသာယာ ခဲ့ပါတယ္။ အျပန္ခရီးတြင္မူ
အပိုင္း(၂) ေမွ်ာ္......

ျပင္ညာေရးဝံႀကီးထံ ဆုေတာင္းလႊာ

ပ်ံက်ားေရး၀ံၾကီး ကြ်န္ေတာ္ခ်မ္းရဲ စံုစမ္းရသေလာက္ ခုတေလာ ပညာေရး၀ံၾကီး ဇင္ဇင္ေဇာ္ဟာ ပံုမွန္မဟုတ္ဘဲ သူ႕ဒုကၡနဲ႕သူ အခက္ေတြ႕ေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ရုံးကို ပံုမွန္မလာႏိုင္ ျဖစ္ေနတာပါ ။တကယ္ေတာ့ ပညာေရး၀ံၾကီးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မွဳေၾကာင့္ ေဂဟာရဲ႕ ပညာေရးဟာ အံမခန္း တိုးတက္လာတာေတြ႕ရပါမယ္ ။ ေဂဟာအသင္းသားေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဘိုဆန္ဆန္ Hi ေတြ Hello ေတြ နဲ႕ ႏွုတ္ဆက္လာၾကတဲ့အျပင္ ျမန္မာလို မွတ္ခ်က္ေတြေရးၾက၊ ေျပာၾကရင္ေတာင္မွ စ္ ေတြနဲ႕ ဘိုသံေပါက္ေအာင္ ေျပာဆိုလာႏိုင္ၾကပါျပီ ။ သူစတင္ဖန္တီးထားတဲ့ ဘာသာရပ္အသစ္ (အင္တာနက္ Q နည္း မူနည္း ဘာသာရပ္) ဆိုရင္လည္း ကမာၻတ၀ွမ္း ဘယ္ႏိုင္ငံကမွ သတ္မွတ္သင္ၾကားႏိုင္ျခင္း မရွိေသးပါဘူး ။ Q language ၾကီးဖြံ႕ျဖိဳးေအာင္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူပါ။ သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုထုတ္ေ၀ထားတဲ့ မိတ္ဖြဲ႕ျခင္းအတတ္ပညာ အဲ..ဟုတ္ပါဘူး! "အမဲလိုက္ျခင္း အတတ္ပညာ" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဟာဆိုရင္ ရည္းစားလိုက္ပိုးေနတဲ့ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ အားေပး၀ယ္ယူမွဳေၾကာင့္ အေရာင္းရစံခ်ိန္ေတာင္ တင္သြားေသးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာစာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာဆိုရင္လည္း တပည့္ေတြ ေက်နပ္အားရမွဳရွိေအာင္ "တပည့္ေက်းဇူး" ဆိုတဲ့ ေရွးစာဆိုေက်ာ္ရဲ႕ ကဗ်ာသစ္ကို ျပဌာန္းသင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

တပည့္ေက်းဇူး

ပညာသင္ျပ
ဆရာမ၏
ေဒါသမီးလ်ံ
ေၾကာက္ရျပန္သည္
လက္သံကေျပာင္
ၾကိမ္လံုးေဆာင္၍
တင္၊ ေပါင္၊ ေက်ာကုံး
အေသျဗဳန္းလည္း
အမုန္းမပြား
စာသင္ၾကားသည္
မ်ားျပားတပည့္ ေက်းဇူးတည္း။

ေရးသူ။ ။ ဖင္ဗလာၾကက္မလွ်ာႏွစ္ခြ

ဒါေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ ပညာေရး၀ံၾကီး ဇင္ဇင္ဟာ မၾကာမၾကာ ဂ်ီေတာ့ပ္မွာ အသဲကြဲဒိုင္ယာေလာ့ဂ္ေတြတင္ျပီး အသဲကြဲေနပါတယ္ ။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ေက်ာင္းသား/သူေတြကိုသာ ဆရာလုပ္ေနတာ... သူ႕ျပႆနာက်ေတာ့ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမွန္းမသိပါဘူး။ အဲဒီအသည္းကြဲေရာဂါကို ေဂဟာက က်န္းမာေရး၀ံၾကီးလည္း မကယ္ႏိုင္ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ နာမည္ၾကီး သမားေတာ္ဦးဂ်ိဳၾကီးရဲ႕ အသည္းကြဲကုထံုးက်မ္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ကပဲ မဇင္ဇင္အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ရင္း ပံုမွန္ အေျခအေနျပန္ေရာက္ပါေစလို႕ ေဂဟာကအၾကီးအကဲေတြကိုယ္စား ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႕သလိုက္ပါတယ္။

အသဲကြဲေသာ္
ဆင္ေကာ္နွင့္ကပ္
ခ်ဳပ္အပ္နွင့္သီ
ေကာ္ရည္ကိုသုတ္
ေန႕စဥ္လုပ္က
မုခ်အသည္း
ျပန္ဆက္သည္။

ပံု၊
ပ်ံက်ားေရးဝံႀကီး

အတင္းထုက္ျပန္ခ်က္

ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္းမွာေပါ့ဗ်ာ။ တြင္း(၂)တြင္းနဲ႕ေတြ႕ပါေလေရာ.... အဲဒီမွာဗ်ာ လူကိုလာျပီေကာတာေပါ့။ ေဂဟာကိုျပန္ဖို႔ ျပန္စရာမရွိပါက သူ၏ စီးေတာ္ယာဥ္ကို ယူသြားရန္စသျဖင့္
ညႊန္ၾကားသြားတယ္။ သူ႕တြင္း(၂)ဆိုတဲ့ ရာထူးေၾကာင့္ေပါ့။ ႏို႔ မဟုတ္ရင္ ေကာ္ဖီ ဝယ္ေသာက္လိုက္ျပီ။ အဲ့ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာဗ်။ ေဂဟာတစ္ခုလုံးမွာ သေဘာအေကာင္းဆုံးပဲ ခု ကြၽန္ေတာ့blog မွာတင္ထားတဲ့စီဗုံး ကသူလုပ္ေပးတာေပါ့။ .....ဟင္းဟင္း သူကလဲ ဆရာခ်ီးဗ် ေရမခ်ိဳးတာ ၂ပတ္ဆိုလား၊ ၂လဆိုလားပဲ။ အဲခုေတာ့ ဝဲေတြေပါက္ေနတယ္တဲ့ ဘယ္သူမွမေျပာပါနဲ႔တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ပါးစပ္
က အရမ္းလုံတဲ့ေကာင္ေလ ေသခ်င္ေသသြားပါေစ။ ဒီအေၾကာင္းကို မေျပာဖို႕စဥ္းစားထားတယ္။ ေနာက္ပီး သူ႕ေရာဂါအတြက္ဆိုျပီး ကိုေကလာက ေဆးေဖာ္ေပးတယ္တဲ့။ ေဂြးသီးကို မီးကင္ျပီး ပ်ားရည္နဲ႔ စားရမယ္တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ကိုဗ်ာ ေျပာဆိုသြားတာမ်ား ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာမွေျပာမေနေတာ့ပဲ ထြက္လာခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဂဟာကလူေတြကို သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းသူဆိုေတာ့ လည္ျပန္ေလးေတာ့လွည့္ၾကည့္မိတာေပါ့။တြင္း(၂) ၁ေယာတ္
ေဂြးသီးၾကီးကို မီးကင္ဖို႔ လုပ္ေနတာမ်ားဗ်ာ ခုထိမ်က္လုံးထဲကကို မထြက္ဘူး.........

အသင္းသူ/သားမ်ားခင္ဗ်ာ
ကြၽန္ေတာ္ လယ္ရာျပန္စားေရးဝန္ၾကီး
ေဂဟာသို႔ ေခ်ာေမာစြာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိပါေၾကာင္း ႏွင့္ တြင္း(၂) ျပန္လည္ မေရာက္ရွိပါက စိတ္မပူၾကရန္။ ထိုသူသည္ ေဂြးသီးကိုမီးကင္ရန္ ၾကိဳးစားေနပါေၾကာင္း...................

ေထာက္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေထာက္လွမ္းမႈအခ်ိဳ႕

နံငန္ဂ်ားေရး ၀န္ႀကီးက ရံုးတက္တာမွ မၾကာေသးေတာ့ သူက တြင္း ၂ကို မျမင္ဘူးဖူးေလ။ မျမင္ဖူးဆို တြင္း၂က ခြင့္ယူၿပီး ထိုင္းသြားတာကိုး ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရံုးမွာ ခဏခဏေတြ႕ေနတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူျဖစ္သြားၾကတယ္ဆိုပါေတာ့ မအံ့ၾသနဲ႔ ဒါInternet ေခတ္ေလ ၿပီးေတာ့ နားနဲ႔မနာ ဖ၀ါးနဲ႔သာ နာၾကပါ အသက္ကလဲ ငယ္ေတာ့ဘူးေလ သူတို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ၿပီေပါ့။ မေန႔က အတူတူအိပ္ဖို႔ လုပ္ေနတုန္း ေထာက္ခ်ဳပ္က ဘယ္လို႔ သတင္းရလဲမသိဘူး ဓာတ္ပံုခိုးရိုက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနကို ရံုးေတာ္ကို တင္ျပတယ္။ ကဲ ေကာင္းၾကေရာ က်ေတာ္ လဲ မသိလိုက္ဖူးေလ။ ကိုယ့္အစ္ကို အေၾကာင္းဆိုေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးခ်ဳပ္ မဖြခင္ မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ ကိုယ္ဖာသာ ကုိယ္ ဖြထားမွျဖစ္မယ္ သူမ်ားေျပာတာထက္ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ေျပာေတာ့ နည္းနည္းခံသာတာေပါ့။ သူဖြမွာဆို ပိုအရွက္ကြဲမယ္ေလ။

စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ တြင္း ၂ေလ ေယာက်ၤား ဘ၀ကို စိတ္ကုန္တယ္ဆိုၿပီး တေန႕ကပဲ ထိုင္းသြားၿပီး မိန္းမဘ၀ သြားေျပာင္းတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ က်ေတာ္ အစ္ကို နံငန္ဂ်ားေရး ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ကလဲ အသဲကြဲေနတဲ့ အခ်ိန္ေလ ၿပီးေတာ့ တြင္း ၂ နဲ႔ သူက ေန႔တိုင္းနီးပါး ရံုးမွာေတြ႕ေနရတာေလ တြင္း ၂က အစတည္းက မိန္းမေခ်ာ ေခ်ာတာဆိုေတာ့ အခုမွမိန္းမဘ၀ ေျပာင္းလိုက္တာဆိုတာကို က်ေတာ္ အစ္ကိုက မသိဖူးေလ။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္သူျဖစ္တာ က်ေတာ္ သဘာပတိလဲ သိလိုက္ဖူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ္ေပါင္ကိုယ့္ လွန္ေထာင္းလိုက္တယ္။

===============================================================
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဓာတ္ပံုက Forward Mail က ရတာပါ။ Source ေသခ်ာမသိလို႔ မတင္ျပႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။

ေဂဟာအရွဳပ္ေတာ္ပုံ

ငေပါမ်ားေဂဟာတြင္ တံခါးပိတ္ေဆြးေႏြးပြဲ က်င္းပေလသည္။ အစည္းအေ၀းက အေရးေပၚ ဆင့္ေခၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးမပါ။ မပါရျခင္းမွာ အတြင္းေရးမွဴး-၂ မွ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးသုိ႕ ဖုံးေခၚဆုိခ်ိန္တြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးမွာ အေရးေပၚကိစၥျဖင့္ မာဆက္သုိ႕ ေရာက္ရွိေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ နာယကႀကီးမွ စတင္၍ေျပာသည္။
"အဟမ္း အဟမ္း တကယ္ေတာ့ဗ် ေလာကဆုိတာဟာ ကေလာရဲ႕ေဇာက္ထုိးစာလုံးပဲဗ်"
ဥကၠဌက စားပြဲေအာက္ကုိ ငုံ႕၍ ခြက္ပုန္း တစ္ခြက္ ကစ္လုိက္သည္။ အတြင္းေရးမွဴး ၁ က live score ကုိ အငမ္းမရ ၾကည္႕ၿပီး သူရုိက္ထားေသာ ေမာင္း ျမည္/မျမည္ ၾကည္႕ေနသည္။ အတြင္းေရးမွဴး ၂ ကေတာ့ ခ်ဳိင္းထီစာရြက္ေလး တကုိင္ကုိင္။ စည္းရုံးေရး အမွဳေဆာင္ကေတာ့ ငုိက္ျမည္း၍ ေကာင္းေနဆဲ။
" ဒီေန႕ အစည္းအေ၀း ရုတ္တရက္ ဆင့္ေခၚရတာ ဒီလုိဗ်... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငေပါမ်ားေဂဟာရဲ႕ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဥကၠဌျဖစ္တဲ့ ကုိအန္ဒီဆီကုိ ဥႆာျပည္႕ရွင္ မင္းမယားႀကီးက သူ႕သမီးေတာ္ ဇီ၀ကလ်ာကုိ ဆက္သဖုိ႕အတြက္...."
ဥကၠဌႀကီးရုတ္တရက္ေခါင္းေထာင္လာကာ
"ဓါတုကလ်ာေတာ့လုပ္ပါဗ်ာ ခင္ဗ်ားကလဲ"
"လွ်ာမရွည္ပါနဲ႕ သူ႕သမီးေတာ္က ဓါတုဘာသာမွာ စာေမးပြဲက်လုိ႕ ဇီ၀ဘာသာကုိေျပာင္းယူထားတာ ငနာရဲ႕ .. အစည္းအေ၀းမွာ ျပန္ျပန္မေျပာနဲ႕.. ဟင္း ဘာမွတ္လဲ ရာထူးျပန္ရုတ္သိမ္းလုိက္ရမလား...
GSM ျပန္သိမ္းလုိက္ရမလား.. ငါေျပာတာကုိပဲ ေထာက္ခံမလား"
ဥကၠဌႀကီး လည္လိမ္သြားသည္။ နာယကမွ ဆက္ေျပာသည္။
"အဲဒီကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ငေပါေဂဟာမွ သူရဲေဘာေလးဦးျဖစ္တဲ့ သဘာပတိ၊ အတင္း ၁၊ အတင္း ၂ နဲ႕ အႀကံေပးအရာရွိတုိ႕က ဥကၠဌ၏ မဒမ္ေလာင္းလ်ာကုိ သြားေရာက္ ေခၚေဆာင္ဖုိ႕အတြက္ ျပည္႕ရွင္ မင္းမယားႀကီးက စာခၽြန္ေတာ္ပါးလာတယ္... အဲဒါကုိ သဘာပတိက ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေတာ့ ဥကၠဌရဲ႕ မဒမ္ေလာင္းလ်ာကုိ မွဲ႕တစ္ေပါက္မစြန္းရေအာင္ ဒီကုိအေရာက္ေခၚလာေစဖုိ႕ ဒီငေပါမ်ားေဂဟာက သေဘာတူပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥကုိ အေႏွးနဲ႕အျမန္ ဒီေန႕အၿပီးေဆာင္ရြက္ဖုိ႕ ကၽြႏု္ပ္တြင္ အပ္ႏွင္းထားေသာ အာဏာအရ လုပ္ခ်င္ခ်င္ မလုပ္ခ်င္ခ်င္ ဇြတ္အတင္းပင္ ခုိင္းေစလုိက္သည္"
----------------------
အင္းဗ်ာ က်လာတဲ့တာ၀န္ဆုိေတာ့လဲ ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲေနာ္.. ၀တ္ေက်တန္းေက် ထမ္းေဆာင္လုိက္ရတာပဗ်ာ..
ဒီလုိနဲ႕ သူရဲေဘာတုိ႕ေလးေယာက္ ဇီ၀ကလ်ာကုိ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ေပသည္။ လမ္းခုလတ္တြင္ ေခတၱနားၾက၏။ အတင္း ၁ က လမ္းေဘးတြင္ ေဘာလုံးကန္ေနေသာ ခေလးမ်ားကုိ ၾကည္႕ေနသည္။ အတင္း ၁ ဆုိတာက မန္ယူကန္တာ မၾကည္႕ရလွ်င္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ အမဲရုိးကုိ အၿပိဳင္ဆြဲေနတာကအစ စိတ္၀င္တစား ၾကည္႕တတ္တဲ့သူေလ အတင္း ၂ ကေတာ့ ခြက္ပုန္းကစ္ေနသည္။ အႀကံေပးအရာရွိကေတာ့ ေတာတုိး၍ ေဇာေခၽြးျပန္ေနသည္။
သဘာပတိ တစ္ေယာက္ မေယာင္မလည္ျဖင့္ ဇီ၀ကလ်ာ အနီးသုိ႕သြားေလသည္။ သဘာပတိလက္ထဲမွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလးတစ္လုံးကုိ ကုိင္လ်က္။
"ဗုိက္မဆာဘူးလားဟင္ ညီမေငး"
"ဆာေတာ့ဆာတာေပါ့ အတုိရယ္"
သဘာပတိရဲ႕ ၃၂ ေခ်ာင္းေသာ သြားတုိ႕ လင္းလက္ကုန္သည္
"ဒါဆုိလဲ ဒီငွက္ေပ်ာသီးေလး စားလုိက္ပါလား ညီမေငး"
ဟု လက္ထဲတြင္ကုိင္ထားေသာ ငွက္ေပ်ာသီးအား ေလာကြတ္ေခ်ာ္ေကၽြးေလသည္
"ညီမေငး မစားရဲပါဘူး အတုိရယ္ ... မစားပါရေစနဲ႕ေနာ္ .. ညီမေငး ငွက္ေပ်ာသီးစားရမွာေၾကာက္တယ္ အတုိရဲ႕"
"ေအာ္ ညီမေငးရယ္ ဗုိက္ဆာေနတာပဲကုိ အဆာမခံပါနဲ႕ ညီိမေငးရယ္ ငွက္ေပ်ာသီးစားတာမ်ား မေၾကာက္ပါနဲ႕လားဟင္ အကုိ႕မွာ အေဖာ္ေတြနဲ႕ပါ ညီမေငးရဲ႕"
"ရွင္"
"ေအာ္ မဟုတ္ပါဘူး အကုိ႕ရဲ႕အေဖာ္ေတြ အတင္း ၁ ၊ အတင္း ၂ နဲ႕ အႀကံေပးတုိ႕ ရွိေနတာပဲလုိ႕ေျပာတာပါ.. စားမွာသာစားပါ ညီမေငးရယ္.. ဘာမွမေၾကာက္နဲ႕သိလား"
"ဟုတ္တာပဲ အတုိရယ္ မစားပါရေစနဲ႕ေနာ္ မစားပါရေစနဲ႕လား အတုိရယ္"
" ညီမေငးကလဲကြာ အကုိက ေစတနာရွိလုိ႕ ေကၽြးတာပဲကုိ ပဲကုိ ပဲကုိ... အတုိ႕အိမ္က မဒမ္ေလာင္းကုိေတာင္ ေကၽြးတာမဟုတ္ဘူးရယ္ တိရား ရွားေနာ္ ညီမေငး ရွား ရွား "
ထုိသုိ႕ဇြတ္ေကၽြးမွသာ ဇီ၀ကလ်ာခမ်ာ အငမ္းမရ ၿမိန္ေရ ရွက္ေရ ငွက္ေပ်ာသီးကုိ စားေလသည္။ သဘာပတိမွာလဲ ေအာက္ကေန တၿပဳံးၿပဳံးနဲ႕ ၾကည္႕ေနသည္။ ဇီ၀ကလ်ာခမ်ာမွာလည္း ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လုံးကုိ ၂ မိနစ္ထဲနဲ႕ အၿပီးစားျပစ္သည္။ ငွက္ေပ်ာသီးကုန္မွ သဘာပတိကုိ သတိရေလသည္။
"ညီမေငးက အကုန္ခ်ားျပစ္ရုိက္တာရား အတုိ႕ဖုိ႕ မခ်န္ေတာ့ဘူး အတုိလဲ ဗုိက္ခ်ာလုိက္တာ ညီမေငးရယ္"
"ေအာ္ အတုိရယ္ ဗုိက္ဆာလုိ႕လား သိဘူးေလ အတုိက ညီမေငးကုိ အကုန္ေကၽြးတာလားလုိ႕ေလ... ေအာ္ ေနအုံး ေနအုံး ညီမေငး လမ္းမွာ မန္းၿမိဳ႕ေတာ္ ေပါက္စီ ၂ လုံး ၀ယ္လာခဲ့တယ္ အတုိရဲ႕... အတုိဗုိက္ဆာရင္ အဲဒါနည္းနည္းစားလုိက္ေနာ္... နည္းနည္းပဲစားသိလား ... ညီမေပါက္စီေလး ေသးသြားမွာစုိးလုိ႕ (အဲေလ ဟုတ္ပါဘူး ညီမေပါက္စီေလး ကုန္သြားမွာစုိးလုိ႕ပါ) ညီမ လမ္းမွာဆာလာရင္ စားအုံးမယ္ေလေနာ္.. ေရာ့ ေရာ့" ဟု ဆုိကာ ဘယ္ဘက္ရင္ၾကားတြင္ ၀ွက္လာေသာ ေပါက္စီ တစ္လုံးကုိ ထုတ္ေကၽြး၏။
သဘာပတိမွာလဲ ရွက္ရွက္ျဖင့္ သိပ္မစားႏုိင္ရွာ တစ္ကုိက္သာကုိက္ၿပီး ဇီ၀ကလ်ာအား ျပန္ေပး၏။
ထုိအခါ ဇီ၀ကလ်ာလဲ ဘယ္ဘက္ရင္ၾကားထဲတြင္ ျပန္၀ွက္ထားျပန္၏။
ဒီလုိႏွင့္ ငေပါမ်ားေဂဟာသုိ႕ ခရီးဆက္ၾက၏။ ေဂဟာသုိ႕ေရာက္ေသာ္
ဥကၠဌက ၀မ္းပန္းတသာအေျပးလာရာ ေလွကား ၂ ဆင့္ကပင္ ျပဳတ္က်၏။ အငမ္းမရျဖစ္ေနေသာ ဥကၠဌအား အမွဳေဆာင္မွ မ်က္ေစာင္းခဲေလ၏။
"မီးေလး လာၿပီလား.. မီးေလးလာၿပီလား... အကုိႀကီးက မီးေလးကုိ ေစာင့္ေနတာ ... အကုိႀကီးရင္ေတြ တုန္လြန္းလွပါလားမီးေလးရယ္ ... ဒီမွာေလ မီးေလးစားဖုိ႕ အကုိႀကီး ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ၀ယ္ထားတာ ဒီမွာၾကည္႕စမ္းမီးေလး ငွက္ေပ်ာသီးကုိ အႀကီးႀကီးပဲေနာ္.. ဟဲဟဲ မီးေလးစားဖုိ႕ ရခုိင္ငွက္ေပ်ာသီးအႀကီးႀကီးပဲ ၀ယ္ထားတာ"
ေျပာေျပာဆုိဆုိျဖင့္ ဥကၠဌႀကီးက သူ၏ ၀တ္လုံေတာ္အားလွန္ျပ၏ (ငွက္ေပ်ာဖီးမွာ တန္းတြင္ခ်ိတ္ထားၿပီး
အဖြဲ႕၀င္မ်ား ခုိးယူမစားေသာက္ေစရန္ ပုဆုိးျဖင့္အုပ္ထားျခင္းျဖစ္၏)
" မီးေလးရင္ျပည္႕ေနလုိ႕ပါ အကုိ မစားပါရေစနဲ႕ေနာ္.. ၿပီးေတာ့လမ္းမွာလဲ ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လုံးစားလာေသးတယ္အကုိရဲ႕ "
" ဒါဆုိလဲ မီးသေဘာ မီးသေဘာ... ဒါေပမဲ့ မီးေလးလာမယ္ဆုိလုိ႕ အကုိဘာမွမစားေသးဘဲ ေစာင့္ေနတာသိလား.. အကုိလဲ ဗုိက္ေတြဆာေနတယ္ ... မီးေလး လမ္းမွာ အကုိ႕အတြက္ ဘာေတြ ၀ယ္ခဲ့ေသးလဲဟင္ "
" မီးမွာ ဘာမွပါမလာဘူး အကုိရဲ႕.. အကုိစားခ်င္ရင္ေလ မီးေလး၀ယ္လာတဲ့ ေပါက္စီကုိပဲစားေနာ္..
မီးေလးေပါက္စီက နာမည္ႀကီး... အကုိႀကိဳက္ေလာက္မွာပါ... branded ေပါက္စီေလ အကုိရဲ႕ ...
သိတယ္မုိ႕လား နာမည္ကုိက မန္းၿမိဳ႕ေတာ္တဲ့ အဟဲ..." ေျပာေျပာဆုိဆုိျဖင္ ရင္၏ ညာဘက္ၾကားတြင္ ၀ွက္ယူလာေသာ ေပါက္စီအား ထုတ္ေကၽြးေလ၏။
ညာဘက္ၾကားကုိ ႏွဳိက္ေသာ္လည္း ေယာင္ယမ္းၿပီး ဘယ္ဘက္ရင္ၾကားသုိ႕ႏွဳိက္မိေလေသာ္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္စားထားေသာ ေပါက္စီကုိ ေပးမိလ်က္သားျဖစ္ေန၏။
ဥကၠဌ၏ ပြေယာင္းေနေသာ ႏွာေခါင္းမွာ နီရဲလာေလ၏။ ေဒါသမီးလွ်ံတုိ႕ လွ်ံထြက္လာ၏။
ပါးစပ္တုိ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေန၏။ မ်က္လုံးႀကီးလဲ ျပဴးသထက္ ျပဴးလာသည္။
ထုိအခါမွ ဇီ၀ကလ်ာလဲ မိမိ၏ေပါ့ဆမွဳကုိ သတိထားမိ၏။ ဘယ္လုိမွ ထိန္းသိမ္းခ်ိန္မရွိလုိက္။
ကုိက္ရာပါေသာ ေပါက္စီက ဥကၠဌလက္၀ယ္ သက္ေသအျဖစ္ေရာက္ေနသည္။
" ဒါ ဒါ ဒါ ဒါ ဘယ္ေကာင့္လက္ခ်က္လဲကြ ဟမ္ လုပ္ရက္လုိက္တာကြာ" ဟု ဦးေက်ာ္၏ အုိဗာအုိင္ဒီယာမ်ားျဖင့္
သူရဲေဘာ ေလးေယာက္ဘက္သုိ႕လွည္႕ေအာ္ေလ၏။
ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္း၏ ပါးစပ္ႏွင့္ ေပါက္စီ၏ကုိက္ရာအားလုိက္တုိင္းေလသည္။
ေနာက္ဆုံးတြင္ သဘာပတိလက္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ သဘာပတိ၏ ပါးစပ္ၿပဲကသက္ေသခံေနေပၿပီ။
သဘာပတိလဲ မေျပာမဆုိ ထ ေျပးေလသည္။ ေနာက္က ဥကၠဌကလဲ သဘာပတိေနာက္သုိ႕ ထပ္ခ်ပ္မကြာလုိက္ေလသည္။ငေပါမ်ားေဂဟာတစ္ခုလုံး ကမၻာပ်က္မတတ္ ေျပးလႊားေအာ္ဟစ္ေနသည္။